Posts tonen met het label David Lang. Alle posts tonen
Posts tonen met het label David Lang. Alle posts tonen

woensdag 28 oktober 2015

Sounds of music van start in Groningen - Maris en Rousseau testen Forum Bibliotheek




Nieuwsgierige - maar vooral leergierige oren - opgelet: vanmiddag is het Sounds of Music-festival voor de zoveelste maal van start gegaan in de stad. Met een duet - samenspel - duel tussen Bart Maris op allerlei klein koper en Pascal Rousseau op de bastuba. 
Wat ik in de loop van lange jaren van luisteren ben gaan beseffen, is dat intens - i.e. actief luisteren dubbel zo veel plezier schenkt. De sensatie - je bent nog geen twintig - en dan begin je te horen  dat alle geluiden die Jimy Hendrix uit zijn gitaar en versterker haalt, dat die een wezenlijk bestanddeel uitmaken van zijn muziek. Luister Machine Gun nog eens: dat geraas is muziek en hoort voor dat moment precies daar op die plek en nergens anders.

Zo heb je in de wereld van de jazz het genre piep-piep-knor (soms met een dikke scheut instrumentale clownerie). Hier in ons noorden hoor je wat dat betreft al sinds jaar en dag het crême-de-la-crême. Ik kan het weten, want ik heb mee aan de wieg gestaan van de Zomer Jazz Fiets Tour. Bij elk concert weer opnieuw dat de moeite waard is, heb ik die ervaring: het zuchten in het mondstuk, het snuiven, het jakkeren, het janken en huilen, het brullen en vegen en smeren en legen - het is muziek. 


Vanmiddag zie je in Forum Bibliotheek twee malloten die met hun instrumenten eerder de bevingsresistentie van Groninger volk en gebouw lijken te testen dan dat ze een liedje spelen. Neem vijf-tien seconden de tijd en spits je oren: dit is muziek naar alle aarden. Maris en Rousseau kunnen deze muziek niet spelen zonder dat ze elke dag opnieuw hun instrument pakken en de mogeijkheden ervan verkennen. Daarmee verkennen ze ook de mogelijkheden van hun eigen kunnen, wijden die uit, zoals ze mogelijkheden om uit hun instrumenten geluid te halen voortdurend vergroten en inpassen in hun muziek. Geen toon die uit de toon viel vanmiddag, van ontroerend tonaal tot knarsend amicaal. 


En er komt meer. Vrijdagavond ga ik naar Nora Fischer die in het Grand Theatre het ijle, mooie, minimale maar o zo beklemmende Death Speaks van David Lang zingt. Lang is onder andere bekend van de filmmuziek van La Grande Belezza. Fisher speelt samen met Aart Strootman (gitaar), Jeffrey Bruinsma (viool) en Tony Roe (piano).


Zaterdagavond ga ik voor de schoonheid van de meerstemmige samenzang uit de Renaissancetijd, die door Arvo Pärt een nieuwe dimensie krijgt. 
Capella Amsterdam zingt in de der Aa-kerk onder leiding van Daniel Reuss delen uit Pärts Kanon Pokajanen.   

Voor meer info en kaarten: www.soundsofmusic.nl

maandag 27 oktober 2014

Pandemonische Xenakis als afsluiter Sounds of Music

Publiek in de der Aa-ker in Groningen zittend en liggend op Fat Boys
De eerste verrassing gisterenmiddag (zo. 26 okt. 2014) in de der Aa-kerk in Groningen: geen stoelen, maar Fat Boys om op te zitten of te liggen. Je was niet verplicht tijdens het concert op je plek te blijven. Rondlopen mocht. Zo kon je horen waar het Schnitgerorgel het best tot zijn recht komt. Of koffie halen. Of oordopjes - een weldaad - zo bleek - bij de finale van Xenakis. Het programma duurde zes kwartier in lijn, waarin de musici afwisselend hun stukken speelden. 

Tweede grote verrassing: meteen bij de aftrap - organist James McVinnie. Nooit heb ik het Schnitgerorgel zoveel plezier in zichzelf horen beleven als tijdens deze virtuoos gespeelde Fantasia en Fugue in G-mineur van Johannes Sebastian Bach. Vooral de fugue was een lekkernij die je oren in en uit danste. En dan te bedenken dat dit een van de duistere orgelstukken van Bach schijnt te zijn.


 Inleiding tot een middag onderdompelen in muziek die er toe doet.
vlnr: Kevin McFarland (Jack 4-tet), Frits Selie (organisator),
James McVinnie (orgel), Tatiana Koleva (percussionist 
en leider van de Youth Percussion Pool)
Bij Tatiana Koleva wist je meteen waarom dit een festival voor nieuwsgierige oortjes heet. Het aambeeldstuk (The anvil chorus) van David Lang zat vol energie schenkende klappen. Bij Ritornello 2, seq. 2 van Caroline Shaw dacht ik terug aan het concert van yMusic in de synagoge tijdens Noorderzon. Zo goed spelen jonge musici heden ten dage. De beheersing en virtuositeit die in het Jack quartet steken. En hun muziekkeuze! De merkwaardige harmoniën! Zelfs de dissonanten klinken naar harmonie. Alsof ze al een levenslange carrière achter de rug hebben.
  
Maar dan het Persephassa voor slagwerkers door Koleva en haar Youth Percussion Pool. Ik loop in dit soort gevallen geen enkel risico. Wie al eens in de der Aa-Kerk in de handen geklapt heeft, weet dat de resonantie tegen 8 seconden duurt. Wat dat teweeg brengt wanneer er roffels op pauken, slagen op bekkens of rimshots op trommels gegeven worden is eenvoudig te voorspellen. Maar dat wil niet zeggen dat Xenakis stuk louter kabaal was. Integendeel. De akoestiek in de kerk werkte volledig mee in de subtiliteit waarmee het stuk ten gehore werd gebracht. Een aantal luisteraars - waaronder ik - maakten van de gelegenheid gebruik om precies tussen de slagwerkers in te gaan staan. Zelden een dermate overdonderende melodische en ritmische geluidstrip meegemaakt. Een mens viel er bijna van om.

Het 60-koppige publiek dankte de musici met een minutenlang applaus. Een ongelooflijk avontuurlijke zondagmiddag. 

Jack 4-tet tijdens Nico Mulhy's compositie
voor orgel
vlnr: Ari Streisfeld, Christopher Otto, 
John Pickford Richards, Kevin McFarland