Noorderzon en ZJFT

Berlin - Perhaps all the dragons

Noorderzon zit er na vandaag op - een druilerige zondag. Hadden de weerpieten het bij het rechte eind gehad, het festival was in het water gevallen. Niets van dat alles. Een paar voorstellingen schoten helaas door in het uitmelken van hun concept en werden daardoor regelrechte zeperds. Maar niet Perhaps all the dragons van Berlin (Bart Baele en Yves Degryse). Samen met yMusic, het Montage Ensemble en The Measure of all things (Sam Greene) stak Berlin met kop en schouder boven de rest uit (die ik gezien heb, kanjétsjna!). 

29 waar gebeurde verhalen. Je beleeft er zes direct mee. De andere 23 krijg je meer of iets minder via de zijlijn mee. Niemand die: 'Geert! Geert! Komt eens hier met uwen emmer' mist. Perhaps all the dragons werkt. Ik hing meteen aan de lippen van die Nederlandse berger van de Koersk in Moermansk, klooide gewillig met de zeven dwergen van de Italiaanse agoge, maar vond het ondertussen jammer dat mijn voorganger zelf een dwerg was: anders had ik lekker die Italiaanse sopraan gehad. Maar dan kwam dat joch van de KSA. Dat is een Vlaamse scoutingbeweging - Laurens en Thomas hebben daar veel gelukkige jaren bij doorgebracht; uniformen altijd vuil, maar Jetty zaagde daar niet over -. 
Ergens ten zuiden van Lyon ging de KSA graffiti verwijderen. Ook in de grotten. Ja, je ziet hem al aankomen: Lascaux. Maar hij is er niet minder lollig om. Daarna de Zes stappen der scheiding (heb ik dat goed?) uitgelegd door een Russische massapsycholoog. Om te eindigen met de Deense sluipschutter. Dertig minuten verhalen om de kop, goed gespeeld. Je vergeet dat het theater is. Ik hou van die illusie. Hoef ik er niet over na te denken. Ik bedoel, ik merk dan niet dat ik er over nadenk. Ik ben dan lui als de sluipschutter die bedenkt dat ie vandaag eens heerlijk het bed kan houden. De kogels vinden hun doel van zelf.

Tobias Delius, Wilbert de Joode en Michael Vatcher in een welverdiend dolce far niente 

uitkijken op de ijsbaan van Garnwerd

ZJFT 2014. Kaartverkoop bij de kerk van Leegkerk. Als vrijwilliger. Toch twee-en-een-half liedje meegepikt van de muzikale, verbale en orale vertolkingen van Luceberts dubbelkunstenaarschap. Tobias Delius, Eric Boeren, Michael Vatcher, Guus Jansen, Wilbert de Joode en Marie Guilleray brachten muziek om de oren wijd open te zetten, het geluid prikte tot in mijn kont. Wanneer de buitelende lijnen, licks en riffs zich dan onverwacht 'walgelijk tonaal en harmonieus' mengden, dan sprongen de tranen me in de ogen. Muziek als peper: maakt het opgediende kruidig, haalt de smaak ervan omhoog en krijg je het in je neus, niest je je vanzelf weer gezond.

Later op de dag op de fiets naar Lageland voor het bruiloftsfeest van Nina en Simon. Gerard Reve verzuchtte al eens: 'Waar hebben we het aan verdiend?'    

Recensie Deep Water op Noorderzon

Korte, beschrijvende recensie van Paul Herruer (Dagblad van het Noorden). Er is nog een herkansing om deze kleine, maar heftige en vooral goed gespeelde en gezongen versie van het verhaal van Peter Grimes te gaan zien en horen. Maar dan wel komend weekeinde in Heerlen, tijdens Cultura Nova. Zie elders deze blog.

Foto-impressie try out Deep Water

Gisteren was de try-out van Deep Water in de Suikerunie. Volle bak, aangrijpende voorstelling. Vandaag om 16 uur en 20 uur. Morgen nog om 16 uur.

 

Charles Hens en Joey Hageman

 

Peter van Os

Volgende week staat de voorstelling op Cultura Nova. De locatie is volstrekt anders dan de Suikerunie. Deep Water speelt in Heerlen namelijk in de voormalige kapel van de al even voormalige Hogeschool voor Theologie en Pastoraat (een prachtig gebouw ontworpen door Frits Peutz, dezelfde architect die het Glaspaleis van Heerlen ontworpen heeft). Subtiel detail: in 1974 had ik op deze hogeschool een valse start. Nog voor mijn kandidaats hield ik OL Heer voor gezien.   

http://cultura-nova.nl/artiest/141/stichting-wolf-roswitha-bergmann.html

Correctie speeltijden Deep Water

 

Charles Hens, Joey Hageman, Peter van Os

Opgelet: de speeltijden van Deep Water in de Suikerunie in het programmaboekje van Noorderzon kloppen niet helemaal.

De juiste aanvangstijden:

vanavond (try-out), vrijdag 23 augustus: 20 u; entree € 8
Zaterdag 24 augustus: 16u en 20u; entree € 11
Zondag 25 augustus: 16u; entree € 11

Voor meer info; zie elders in deze blog of volg de link:
http://www.noorderzon.nl/programma/programma-items/stichting-wolfcharles-hens

Deep Water in de Suikerunie op Noorderzon

Joey Hageman, Charles Hens en Peter van Os

 

Een korte pauze tijdens de laatste repetitie van Deep Water, geïnspireerd op Benjamin Brittens Peter Grimes en George Crabbe's Letters from the boroughs. Een duister en aangrijpend stuk muziektheater ontwikkeld door Charles Hens en Peter van Os. De regie is van Roswitha Bergmann (met ondersteuning van Gerard Jan Reinders), licht André Pronk. Vanavond is de eerste doorloop.

 

Vanaf morgenavond is het publiek welkom op de Suikerunie: om 20u voor de try out (entree € 8). De première is zaterdag 24 augustus om 20u (entree € 11). Zondag zijn er twee voorstellingen, een matinee om 16u en de avondvoorstelling, weer om 20u (entree € 11). Duur van de voorstelling een uur. Je doet er met de fiets tussen de 15 en 20 minuten over om van het festivalterrein naar het terrein van de Suikerunie te komen. Hier boven de speelplek en Roswitha Bergmann.

De voorstelling is tot stand gekomen dank zij Noorderzon, Grand Theatre Groningen en stichting Wolf.
 

Deep Water met Charles Hens op Noorderzon

 

Op naar de suikerunie.

Wolf met Deep Water op Noorderzon in de Suikerunie

Charles Hens als Peter Grimes

Deep Water is een operamonoloog over het aangrijpende verhaal over het sterven van de visser Peter Grimes. Roswitha Bergmann voegt delen uit de opera Peter Grimes van Benjamin Britten samen met Letters from the Borough van George Crabbé. Het thema van de opera en de Letters is nog net zo actueel als tijdens het verschijnen van beide werken; geweld ten opzichte van kinderen vanuit persoonlijk onvermogen geluk vorm te geven. Gezongen en gespeeld door Charles Hens en Peter van Os. De première van het stuk vindt plaats op Noorderzon 2013. Voor meer info: www.stichtingwolf.com

Roswitha Bergmann tijdens de eerste locatieverkenning op het terrein van De Suikerunie.

 

Spiegels ROODPALEIS naar PTH Ter Apel

Erfgoedcentrum Veenhuizen 2009

Bij ROODPALEIS gaan we zorgvuldig met onze spullen om. De 40 spiegels die we tussen 2009 - 2010 in de Memento-series hebben gebruikt, lagen opgeslagen in Gieterveen. Dit jaar gaan we ze hergebruiken tijdens het Vergeet mie nait-project in het Professor Tuntlerhuis in Ter Apel.

Ruben Bosch, onze productieleider

De spiegels krijgen een plek in de expositie in de recreatieruimte van het PTH. Vandaag hebben we ze opgehaald. Ruimte voor enkele impressies  over de mogelijkheden die het werken met de spiegels biedt. Het eerst gebruikten we ze in het erfgoedcentrum Veenhuizen.

Mark Yeoman op de schommel

 

Daarna volgde de voorstelling Memento, waar ze de hoofdmoot van het decor uitmaakten. Na Memento was het Martiniziekenhuis tijdens Noorderzon aan de beurt. Ik word nu nog licht epileptisch wanneer ik aan de opbouw terugdenk. Oordeel zelf.

Lars Unger en Laurens Dijkstra (rechts)

bij de bouw van Memento PUR

 

Memento PUR 

In de P.I. Groot Bankenbosch hebben we ze voor Lili PUR spaarzaam ingezet. Een foto van de set.

In het Wilhelminaziekenhuis Assen was de installatieruimte 3 meter diep, 1 meter breed en twee meter hoog. 

Tijdens de opbouw

Naast de spiegels hergebruiken we ook de banner van mijn eerdere kameropera Stundenlang (2004-2006).

Erfgoedcentrum Veenhuizen

Martiniziekenhuis Groningen

Wilhelminaziekenhuis Assen

 

Nog even Camille Boitels l'Immediat

Deze blog heeft stil gelegen vanwege de dood van mijn vader en vanwege mijn vakantie. Vlak voor de vakantie zag ik de openingsvoorstelling van Noorderzon: Camille Boitels l'Immediat. Het begin was mega-spektaculair. De spelers/dansers/acrobaten lieten het complete toneelbeeld in elkaar donderen in een poging naar bed te gaan. Een enorme puinhoop aan de meest onwaarschijnlijke attributen ontstond. Deze enorme chaosbult werd in een vijfminutenbezemshow aan de kant geveegd. Ik vroeg me af: wat moeten ze nu nog doen?Dit verbazingwekkende hoogtepunt leek me niet meer te overtreffen. Maar l'Immediat schakelde een tandje lager in het continuum van vallen en opstaan, scheef hangen en weer recht trekken om weer om te vallen en weer op te staan. Een heerlijke voorstelling. Ik hoop alleen dat geen speler iets gebroken heeft.