Halverwege Troje - Io Vivat

Komende vrijdag, zaterdag en zondag (24, 25 en 26 februari 2012) speelt een van de meest gerenommeerde en avontuurlijke rederijkerskamers van Nederland - Io Vivat - het stuk Halverweg Troje (regie en tekst: Ben Smit) in de kerk van Garnwerd. Daarna is er geen herkansing meer. Kaartjes zijn echter enkel nog op hoop van zegen te bemachtigen via een reservelijst. Je moet aldus je toevlucht nemen tot voodoo of één van de Griekse goden (bij voorkeur Hera) omkopen. Zelf kon ik al geen kaartje meer bemachtigen voor de première. Eric Nederkoorn wel. Maar die heeft dan ook de hier beneden bijgevoegde recenstie geschreven.

Halverwege Troje is een slim gemonteerde, boeiende voorstelling, waarmee Io Vivat de verwachtingen volledig waarmaakt. Soms schater je om wat er gebeurt, soms pink je een traan weg. De goden zijn goddelijk egocentrisch, het Koor zorgt dat iedereen het verhaal snapt en de hoofdpersonages - enfin, ik ga hier Eric niet nog eens overdoen. Maar wanneer het stuk Halverwege Troje is beland, zie je al uit naar een vervolg: een Garnwerder Oresteia.

De Olympische Goden zijn zoals je kunt zien onovertrefbaar egocentrisch.



Omdat ze zo leuk zijn: Athene - om goed oorlog te voeren heb je wijsheid nodig - en Artemis - die het niet zetten kon dat een van haar hindes neergelegd werd en daarom een kindoffer eiste. Hiermee verklap ik niets van het plot. Voor het verhaal verwijs ik naar Griekse mythen en sagen, Prisma-uitgave.

Leestafel 3

In deze tijd dat op mns hét voorpaginanieuws is dat het ongeluk van de bedolven prins overal voorpaginanieuws is, is het misschien goed om even naar de leestafel terug te keren. Daar liggen twee boeken, van onder het stof uitgehaald van de herinnering. Vandaag doe ik Femmes van Jacques Chardonne.

Chardonne - pseudoniem voor Jacques Boutelleau (1884 - 29 mei 1968) - hoorde net niet tot de goeden in Frankrijk tijdens de Tweede Wereldoorlog - of was hij net over het randje fout? Hij werd gezien als een meester van de oude stijl en gewaardeerd om de psychologische nuances die hij aan de dag legde in zijn romans als l'Epithalame (een dikke roman over het huwelijk, waar Chardonne weinig goeds over te melden had).

De Chardonne van na de oorlog was gevreesd vanwege zijn scherpe oordeel, niet zozeer over de tijdgeest, maar over zijn collegaschrijvers (Gide, qu'est-il maigre; dat is beleefder dan Reve met zijn bosneuker). Toen in de jaren zestig de briefwisseling tussen Chardonne en Rogier Nimier verscheen, stond intellectueel Frankrijk op de achterste benen. Maar ik moet me hier zien te beperken, anders begin ik uit te wijden over Roger Nimier, die na de dood van Camus stelde, dat niet de dood van Camus absurd was, maar diens rijstijl.

Chardonne had een conservatief mensbeeld: elke plotselinge verandering in de wereld kan niets anders met zich meebrengen dan diepe ellende. Dat komt omdat de mens in wezen slecht is. Hij moet in toom gehouden. Geef de mens de vrijheid en hij graait wat hij graaien kan. Hij wordt een immoreel monster.

Maar wat Chardonne volgens mij nog erger vond, was dat een mens in vrijheid niets anders doet dan zeuren en klagen. Lees de reden waarom zijn oude vriend Patrice in Femmes verklaart dat hij communist is: 'Les communistes apportent l'assurance d'un monde meilleur, et interdisent le doute et le soupir. Voilà des psychologues! Si tu laisses les hommes à eux-mêmes, tu peux retourner la sociètè comme tu voudras, il n'en sortira que des plaintes.' (Kort door de bocht vertaald: communisten garanderen je een betere wereld, en verbieden gezucht en gesteun. Want hoe je het ook draait of keert, wanneer je de mens aan zichzelf overlaat, klaagt hij steen en been).

Femmes is een roman opgebouwd uit portretten van vrouwen die Chardonne kende. Het verhaal speelt zich af vlak na de Tweede Wereldoorlog, toen het Chardonne beter leek Parijs voor een tijdje te mijden. Hij keerde terug naar zijn geboortestreek, de Charente. De roman toont je een kunstenaar die met taal schildert zoals de impressionisten dat deden: schilderen wat je ziet, waarbij vooral je manier van kijken belangrijk is. Maar de roman toont vooral een mens die omgangsvormen gebruikt om afstand te houden tot andere mensen. Iemand die alleen is, een plek zoekt, zonder dat laatste te willen toegeven. Chardonnes stijl is subliem, zijn zinnen juweeltjes. Gelukkig is daar ook dat typische azijnzeikerige, dat Proust zo leuk maakt. Maar de toon is somber. Hoor zijn vriend Patrice (naar Chardonnes eigen zeggen een alter ego voor een romanfiguur) over zijn vrouw Julie: het huwelijk is heilig, maar ook het natuurlijk element van de zonde. Want het huwelijk produceert niets dan vuile gedachten.

Chardonne kan niet anders dan duister zijn in zijn romans. Wat hij probeert in zijn werk is door te dringen in de menselijke ziel. Die is volgens hem gitzwart. 

Prachtig om te lezen, 's ochtends vroeg. Dat verzet de zinnen.

Morgen Nabokov.

Trailer Je sens un deuxième coeur

De trailer spreekt voor zich. Geniet er maar van.  Voor speeldata kijk op op www.stichtingwolf.com.

Bennink in het Belvedère Heerenveen

Om in de agenda te zetten: 25 februari, 15 april, 29 april (dag van de Heilige Catharina van Sienna - Bennink spant de onzichtbare voorhuid van onze verlosser om zijn snare-drum) en 13 mei, het afsluitingsconcert

Hier de boodschap en link: http://www.uitgeverijhuisclos.nl/

Over de hoesontwerpen van Bennink publiceerde uitgeverij Huis Clos in 2008 Han Bennink: Cover art for ICP and other labels. De tweede druk van deze uitgave is in de museumwinkel van Belvédère te koop.

http://www.museumbelvedere.nl/exposities/nu-straks/han-bennink/

In september verschijnt, ook bij Huis Clos, Regels in de dierentuin van Misha Mengelberg; samenstelling de Volkskrantjournalist Erik van den Berg.

En omdat ik er niet genoeg van kan krijgen, het AMMÜ 4-tet in Oostum (2011):

Je sens un deuxième coeur - foto's Sjoerd Kelderman

Tomoko Mukaiyama en Roswitha Bergmann

Je sens un deuxième coeur; voorbespreking NRC Handelsblad

Joep Stapel van NRC Handelsblad heeft afgelopen woensdag in het Grand Theatre de try out  bezocht van Je sens un deuxième coeur (muziek: Kajia Saariaho; teksten: Amin Malouf; regie: Pierre Audi; idee en zang: Roswitha Bergmann). De foto bij het artikel is van Sake Elzinga. Première komende zaterdag in de Toneelschuur in Haarlem. Een bijzondere co-productie van stichting Wolf en het Grand Theatre.

Duel Majakovskij tegen Jesenin

Het is de dag van de gedichten. Daarom dit fragment.
Je hoeft er geen Russisch voor te spreken.
Kijk, luister en geniet.
Jesenin en Majakvoskij stonden bekend als grote lezers. Jesenin opent met een kort gedichtje, dan komt Majakovskij en krijgt de zaal op zijn handen. Jesenin fluit op zijn vingers en roept: Luistert, vrienden zonder smaak...




Allebei pleegden ze trouwens zelfmoord. Majakovskij dacht de communisten zijn kunst echt waardeerden. En Jesenin dronk zichzelf een ongeluk. Maar dat hij daarvoor zijn vrouw, de wondermooie actrice Zinaïda Raich ongelukkig moest slaan? 

Mohammed - the musical

Door dat gedoe tussen Rice en Lloyd Webber - Jesus Christ Superstar - is me helemaal ontschoten wie het ook alweer bij Mohammed - the Musical is geworden. De muziek was van Lionel Bart (eigenlijk heette hij Begleiter, maar wie maakt zich daar nou druk om). In elk geval, wie het weet mag het zeggen.

Lionel Bart met John Lennon

Stichting Wolf: Je sens un deuxième coeur .

Je sens un deuxième coeur

co-productie Stichting Wolf en Grand Theatre

Stichting WOLF bedenkt en maakt eigenzinnige muziektheater-, en operavoorstellingen onder artistieke leiding van Roswitha Bergmann Op dit moment zijn Wolf en Grand Theatre bezig met alle voorbereidingen voor de eerste voorstelling van WOLF: Je Sens Un Deuxième Coeur.

Roswitha Bergmann en Pierre Audi

Pierre Audi en Roswitha Bergmann transformeren de kamermuziek van Kaajia Saariaho tot een ontroerende muziektheatervoorstelling.

Je sens un deuxième coeur is een muziekdrama over een vrouw, die heen en weer wordt geslingerd tussen de gevoelens voor haar minnaar en haar echtgenoot. De vrouw wordt vertolkt door sopraan Roswitha Bergmann.

De muziek van de Finse componiste Kaaija Saariaho is een voortdurend samenspel tussen dat wat moet en dat wat mag, en over grenzen graan.

Regisseur Pierre Audi transformeert de muziek en de teksten van de in Frankrijk levende en werkende Libanese dichter Amin Maalouf tot eigenzinnig en meeslepend muziekdrama.

De repetities zijn in Amsterdam begonnen in November 2011. De montage vindt dezer dagen plaats in het Grand Theatre Groningen, onze coproducent.

Op 25 januari hebben we een try out in het Grand Theatre Groningen.

Première Je Sens Un Deuxième Coeur: 4 februari 2012 in de Toneelschuur in Haarlem.

Kaaija Saariaho

De voorstelling is later dit jaar in Groningen te zien tijdens Noorderzon.

* regie: Pierre Audi * met: Roswitha Bergmann (sopraan),

* Tomoko Mukaiyama (piano), * Esther Apituley (altviool), * Eduard van Regteren Altena (cello) *composities Kaaija Saariaho: liederencyclus Quatre Instants voor piano en sopraan en het kamermuziekwerk Je sens un deuxième coeur voor altviool, cello en piano -* vormgeving: Jean Kalman, *gedichten: Amin Maalouf.

* Grand Theatre Groningen is verantwoordelijk voor techniek (Andre Pronk, Igor Shumlyanskiy), decorbouw (Douwe Ket), productie (Margriet van der Wal) en publiciteit (Marjan Moes).

Data - Je sens un deuxième coeur 2012 

4 februari 2012 (première) Toneelschuur Haarlem

24 februari 2012 Theater Heerlen Heerlen

24 maart 2012 Korzo Den Haag

augustus 2012 Noorderzon Groningen

november 2012 November Music 's-Hertogenbosch

http://www.stichtingwolf.com/

http://www.grandtheatregroningen.nl/

Klassiek concert Eendracht 29 januari 2012 te Feerwerd

De Eendracht - een eenmalige muziekvereniging - misschien wel de oudste, nog springlevendste van Nederland (sinds 1816) geeft op 29 januari 2012 vanaf 15.30 in de Kobuskerk van Feerwerd een klassiek concert. Voor fijnproevers en smulpapen. Helemaal voor niets, ook al is het niet niks. Overigens, het klassieke programma wordt gevariëerd door een intermezzo, waarin Blue Rondo à la Turque van Brubeck gespeeld wordt.





Nee, dat stuk heeft niets met de Turkse Mars van Mozart te maken. Brubeck heeft altijd spijt gehad van die toevoeging Rondo. Het 9/8 ritme doet eerder denken aan een Janitsarenprocessie.

Het concert staat onder leiding van Bert van der Haar. Ook al draagt hij op bijgenaamde foto een T-shirt met een nogal malle tekst.
Be carefull what you wish for.

Wie meer wil weten over De Eendracht, volge de link: http://mesdomaines.nu/eendracht/index1.html?video_start.html

Iedereen is van harte welkom. Boodschap voor vrienden en bekenden: ik heb in Rossini's La Gazza Ladra meer dan honderd maten rust. Tijd genoeg om te zwaaien dus.