Festival der Aa 2015: Midzomernachtsdroom - buikpijn van het lachen

vlnr: Tessa Friedrich (??), Yorrick Zwart (Philostratus, ceremoniemeester van Theseus), Maxime Vandommele (Hippolyta), Koen Wouterse (Theseus)

Dat Shakespearestukken een enorme vaart kunnen ontwikkelen en dat ook zijn tragedies tot dolle pret kunnen leiden, dat mocht ik in 1968 beleven als veertienjarige Rolducien bij Romeo & Juliet van Zefirelli. Maar wanneer je bij Shakespeare's tragedies al zoveel te lachen krijgt, hoe zit dat dan met zijn komedies? Bij De Midzomernachtsdroom in de vertaling en regie van Koos Terpstra moet je de zakdoek lenen van je buurvrouw op de tribune. Met name Fabian Jansen schittert in het tussenstuk Pyramus en Thisbe als Nicolaas Achterwerk en later als geliefde met ezelskop van Titania, de elfenkoningin. 

Maxime Vandommele (Titania), Fabian Jansen (Nicolaas Achterwerk), Yorrick Zwart (Robin Goeiegast)

foto: Reyer Boxem

De kolder viert bij tijd en wijle hoogtij in dit stuk, qua taal en actie. Het wordt zo gek niet of je gelooft het. De vormgeving is minimaal, maar uiterst effectief. In twee uur tijd raas je door een stuk dat zijn weerga nauwelijks kent in zijn volstrekt absurde verhaallijn. Daarbij verstaat Terpstra de kunst om elk woord van Shakespeare's taalpracht in diezelfde razende Roelandvaart als een fonkelend sterretje aan het midzomernachtfirmament te prikken. Ja, je moet een beetje bij de les blijven, blijven luisteren, maar dan heb je ook nog wat om straks mee naar huis te nemen. De muzikale intermezzo's zijn een effectief anachronisme met als klapstuk de slotdans in Bollywoodstijl (hoewel een 78-toeren Volendam ook niet ver weg lijkt). 

Bollywood in Shakespeare (foto: Reyer Boxem)

Een mens krijgt soms de tijd niet om bij te komen. Wat een verrukkelijke zomeravond daar in de weide op De Esch bij Schipborg. 

Van alle tijden, van alle streken (1998) 

vlnr: Diane Verdoodt (Clenebejach), Anton Saris (Koning Nobel); Esther Been (Koningin Nobeline; vergelijk het pakje met hierboven Tessa Friedrich); Pedro Ormazabal (Carcofas).

Klein detail: het oranje mantelpakje van Pieter Paal. Ik kijk in de medewerkerslijst aan deze PeerGrouPproductie: inderdaad: de kostuums zijn van Aafje Horst. Dat mantelpakje is in 1998 nog gedragen door koningin Nobeline uit mijn Van alle tijden - van alle streken (de Reinaert-opera van de stichting Aa).

  

Once upon a time in het het veen - Peergroup Stadskanaal

 

Met de Peergroup heb ik een wat ongelukkige meteorologische relatie. Onweer en afgelasting, regen en meestal niet weinig! Ik haat capes en poncho's (behalve bij De drie musketiers), maar Sjoerd Wagenaar c.s. heeft me die leren dragen. Deert het? Neu! Ook gisteren niet, aan de Zwarte Weg in Stadskanaal.

 

Het beklimmen van de tribune wordt wat lastiger voor de ouder wordende man. Henry J. Alles, artistiek leider, waarschuwde er nog voor. Maar ik ben natuurlijk koppig genoeg om mijn handen niet uit de regencape te steken.

En dan begint het geschiet. De omgelegde desperado's en pistolleros heb ik niet geteld. Ze zakten ineen als zacht gekookte spaghetti die je als marionetjes boven bij de punt vasthoudt en dan loslaat boven je bord. Wie telt er nou nog spaghetti wanneer de saus er eenmaal overheen zit?

 

Het verhaal is vanzelfsprekend meer dan bekend. Net als het tempo waarin het verhaal verteld wordt. Alleen: in het veen sieren de colt-gordels de heupen van de drie schietgrage vrouwen en wordt de snert kokend man stevig bij de billen genomen. Charles Bronson met zijn mondharmonica (Wantin Li met fluit) mis je dan niet, net zo min als Henry Fonda (hij kan niet op tegen het blond van Guus Boswijk). Ik ben alleen vergeten voor welke man Sanne Verkaaik opdraaide. Maar dat deert niet. Ze rolde met zoveel drift en plezier bij ons voren langs dat ik mezelf dat hiaat in mijn herinnering graag vergeef. Claudia Cardinale (Boudewijn Koops) mis je dan helaas wel weer, maar vrouwen denken daar misschien anders over. De paarden kwamen uit de stal van Monty Pyton en stonden symbool voor de vrolijkheid waarmee dit eigenlijk trieste verhaal verteld werd.

 

Floris van Delft (regie) gebruikte de wijdsheid van het speelveld ten volle waardoor je bleef raden en gissen en turen en gefascineerd kijken ondanks het geguts van boven. Kortom: een aangename avond in het veen, niet verkouden geworden en mijn broeken zijn weer droog. 

 

Voor de volgende voorstelling van de PEERgrouP zoek ik toch nog maar eens mijn heil bij de Onze Lieve Vrouwe van de Zonneschijn in de Jozefkathedraal hier ten dorpe.