Patriottische lente?

Marie Abts naait de Belgische vlag

door Emile Vermeersch

Nu het stof langzaam neerdaalt over onze parlementsverkiezingen en er voorlopig een einde schijnt te komen aan het zweven van onze natie moet ik denken aan de schone Marie Abts die een stoffenzaak dreef in Brussel op de hoek van de Grasmarkt en de Heuvelstraat. Daar naaide zij in 1830 de eerste Belgische vlag uit restanten. De vexilollogische (vlaggenkundige) legende wil dat zij weigerde haar ondergoed te wisselen voordat de laatste Hollander het land verlaten had. Volgens sommige Belgen ligt het daaraan dat het geel - toch symbool voor een vette oogst - er nogal bekaaid afkwam.  Zou Geert Wilders - gezien zijn opmerkelijke haardracht - uit patriottische overwegingen een soortgelijke eed gezworen hebben?   

Ingezonden mededeling op Boekenroute over cahier Gustaaf Begas

Deze IM verscheen in Boekenroute. Voor degene die het cahier over leven en werk van Gustaaf Begas wil bestellen.

http://www.boekenroute.nl/gasten/gtn1Boek.aspx?BoekID=108957&ISBN=0

ROODPALEIS bijna weer terug

Betsy Torenbos heeft een ingrijpende en naar het zich laat aanzien geslaagde operatie achter de rug. Dus zijn we bijna weer terug met ROODPALEIS.

In elk geval waren we gisterenmiddag voor het eerst weer samen aan het werk voor ROODPALEIS op Zolder en een beetje Adres Onbekend.
Samen met Paul Pattynama hebben we de bureaus gebouwd voor Betsy, Nina Thunnissen en mij. En er was nog energie voor uitzwaaien.

Korte Beentjes 8 gewijd aan Gustaaf Begas verschijnt op 17 maart 2017 in Heerlen

Het is zover. Samen met kuS brengt uitgeverij Huis Clos het cahier uit: Korte Beentjes (8) - Gustaaf Begas. Wordt vervolgd.

Actualiteit en ik - Marisha Pessl's Nightfilm

Actualiteit en ik, een beetje een mismatch. Ik krijg er altijd een beetje oogmigraine van. Zelfs met mijn dagboek loop ik een jaar achter. Maar soms kan ook ik het niet laten mee te hinkelen in dat spel van wringen en dingen, oren gespitst, neus aan de lijn, hartslag op twitter.

In Marisha Pessl, Nightfilm (New York, 2103) p. 292 krijgt de journalist Scott McGrath een telefoontje van zijn advocaat. Een cliënt heeft een opdracht voor hem. De advocaat raadt hem die kans te grijpen, want: ‘Everybody associated with the slow printed word is fast becoming the Great Crested Newt of the culture. First it was poets, then playwrights, then the novelists. Veteran newspapermen are next. (…) Grab the work when it comes, my man.’

En nu komt de actualiteit: ‘Your competition is now a fourteen-year-old in pajamas with the username Truth-ninja-12 who believes fact-checking a story is reading his subject’s Twitter feed.’

Terwijl ik dit kopieer, besef ik dat ik toch alweer danig achter loop. Het zijn allang niet meer veertienjarigen die twitter zien als het ultieme quod erat demonstrandum.

Pessl heeft met Nightfilm een ouderwetse hard boiled who dunnit geschreven in de beste traditie van Raymond Chandler, Dashiel Hammett en Ross Macdonald. Op elke pagina hoor je als in een film noir de vertellerstem van McGrath zijn cynisch, maar niet liefdeloos commentaar brommen. Bijzonder aan de roman is dat Peshl het internet tot een integraal onderdeel van haar verhaal maakt. Dat leest in het begin wat raar, maar went snel. Daarnaast blijft ze haar omgevallen-boekenkast-syndroom trouw. Een wereld aan weetjes en rariteiten vliegt je soms om de oren. In mindere mate als in haar eerste, Special topics in calamity physics. Wat maakt dat Nightfilm voor echt een breed publiek bedoeld is. 

Nieuwjaarsgroet van Kerff

Ik sluis de wens van kunstbroeder Joseph Kerff door aan alle lezers van mijn blog.

Workshopuitvoering in jazzcafé De Spieghel 1986

vlnr: ?, ? Theo Rijpma, ik, ?, Ulie Glas

Twee nostalgische plaatjes, indertijd genomen door Peter de Kan, van de jazzworkshoppresentatie uit 1986 in café De Spieghel. Met op de tweede foto de uitbaatster van deze roemruchte jazztempel, the one and only Geessiena van der Kooi. Ik sta er gearmd bij met haar zusje: Hilja.

 

Onder één dak - uitgave Huus van de Taol

In 2014 en 2015 speelde ROODPALEIS Onder één dak vijfentwintig keer in Drenthe en Groningen. Afgelopen november bracht het Huus van de Taol (Drenthe) het toneelstuk van Jan Fabricius uit, met in dezelfde uitgave de Drentse tekst van Jan Naarding en de geactualiseerde versie van ROODPALEIS van mijn hand. 

In de productie van ROODPALEIS speelden Bas de Bruijn, Alina Kiers en Ben Smit (respectievelijk Wolter, Dora en de vader) de live-personages. Aan de videopersonages werkten mee; Arno van der Heyden, Antoinette Jelgersma, Nora Kretz, Jaap Maarleveld, Marleen Paulissen, Albert Secuur, Betsy Torenbos. Uitvoering video en soundscape: Martin J.A. Lambeek, regie: Betsy Torenbos.  

Het stuk heeft nog niets van zijn actualiteit verloren en ontving in het Dagblad van het Noorden een vier sterren recensie (Eric Nederkoorn).

Gustaaf Begas bericht in Zuiderlucht 5, november 2016

Afgelopen maand verscheen het hier boven afgebeelde bericht naar aanleiding van het overlijden van fotograaf, ex-galeriehouder, globetrotter, stoorzender en ontregelaar Gustaaf Begas. In januari-februari 2017 verschijnt een extra uitgave van Korte Beentjes (dl. 8) bij uitgeverij Huis Clos (Amsterdam) met daarin bijdragen over Begas' werk van: Jan Driessen, Piet Gerards, Toke van Helmond, Joseph Kerff, Ben Leenen, Ben van Melick, Jos Muijres, Peter Post, Jasia Reichardt, Ine Sijben, Theo Rijpma en ondergetekende.

'He was always young and always travelling, moving between ideas and countries − with distance, intellectual or physical, no problem. He was weatherworn, restless and delicate, all at the same time.' Jasia Reichardt over Gustaaf Begas in Korte Beentjes dl. 8 

Gustaaf Begas - Kunst om het leven te verdragen (Lanaken-België) 1944 - 2016 (Sofia, Bulgarije)

Gustaaf Begas, fotograaf, galerist, rusteloos windspel en anarchist, maar ook en vooral vriend, is op 5 oktober 2016 in Sofia in het ziekenhuis overleden.

Het was in 1995 - dat denk ik althans - dat ik de tekst schreef voor een kleine uitgave over zijn kunstenaarschap als fotograaf. Het werkje had de treffende titel Ik wil naar huis. Want de keren dat Gustaaf op bezoek kwam, begon hij na tweeëneenhalve minuut al te verzuchten, dat hij naar huis wilde. Thuis hield hij het ook niet lang vol. Zeker niet sinds de prijsvechters in de luchtvaart het mogelijk hebben gemaakt dat hij voor een paar tientjes het buitenland kon overvallen. Gustaaf zijn laatste bezoek was aan Budapest.

Deze korte herinnering doet totaal geen recht aan Gustaafs kunnen en werken. Decennialang is hij actief geweest in de driehoek Maastricht-Heerlen-Aken als eigenaar van de galerie Signe in Heerlen (een tijdje met dependance in Aken). Gustaaf maakte van Signe een cultureel platform in Heerlen. Niet alleen vonden hier discussies over hedendaag­se kunst plaats, de galerie bood  jonge en minder jonge kunstenaars een podium. Zonder Signe had Heerlen in de jaren negentig van de vorige eeuw geen plek gehad waar gevestigde en aanstormende kunstenaars met spontane ideeën terecht konden. 

Helaas, voor geduld om te investeren in het onderhouden van 'goede' relaties moest je echter niet bij Gustaaf zijn. Een burgemeester voelde zich zelden op zijn gemak in de galerie. Hij ziet Gustaaf denken: 'Ja, ja, koop nou wat of hoepel op.' De galerie werd hem dan ook zo nu en dan financieel en emotioneel te veel.

De Borinage, 1971

Wie ooit zijn multimediashow Verwezenlijking van een jongensdroom heeft gezien (over zijn reis in 1977 met de Transsiberië-express richting Japan) weet waartoe Gustaaf in staat was. In die meer dan twee uur durende show waarin op een Gat van Nederland-manier duizenden beelden en geluidsfragmenten gemonteerd zitten, stoot je onder meer op onder de huid kruipende beelden van Hiroshima. Gustaaf lardeert die beelden met een vroege Kuifje die het de citroenmannetjes wel eventjes zal bijbrengen. In 2013  heeft hij deze installatie nog vertoond aan bestuursleden van ROVER. 

AtlantikWall Cape Gris Nez, 1988

In datzelfde jaar verwelkomde Gustaaf overigens ook nog de koning en zijn vrouw. Vlak voordat ze onder een Maastrichtse brug doorvoeren hing hij een spandoek op met daarop de tekst: Carnaval is toch beter.

http://www.l1.nl/audio/anarchistisch-welkom-voor-koningspaar-anarchist-gustaaf-begas-19-jun-2013

Gustaafs moeder smeekte hem al toen hij als jonge kerel tegen het koningshuis ageerde: 'Laat die arme mensen toch met rust!' Gustaaf liet niemand met rust. Zichzelf het minst.

In 2017 verschijnt d.v. bij Huis Clos een extra uitgave van Korte Beentjes, geheel aan Gustaaf gewijd. Die uitgave gaat zijn kunstenaarschap meer recht doen dat dit stokkend bericht.