Hulde aan de jubilaris - laatste bericht

De Jongens Driest 

Arno Bakker, Joop van der Linden en Joost Lijbaart (niet zichtbaar)

leden van Io Vivat back stage:

Marleen Paulissen (Wan Odi), Johan Patje (goedheiligman)

Ben Smit (spreekstalmeester)

Volle bak

Oud-leden blazen zich in

Nienke Stoepker, Maartje van der Haar

Joop van der Linden was - net als De Eendracht zelf - erg tevreden over de uitvoering van zijn compositie Eendracht 200. Op het podium merkte je dat vooral het tweede deel - Langzame mars - indruk op het publiek maakte. Er volgt nog een DVD van het concert. Wie weet kan ik dan dat stuk ook hier plaatsen.

Vanochtend stond ik om acht uur op Aduarderzijl te wachten op de tentleverancier. Toen de zeven mannen in T-shirt en singlet aan de slag gingen met het afbreken van de enorme feesttent kreeg ik reminiscenties aan een voorstelling van Oostpool tijdens Oerol een paar jaar geleden. Daar gingen we spektakel beleven. Maar de regie bleek nogal wat uitleg van node te zijn om ons - het publiek - in de juiste kijkmodus te krijgen. Vanaf onze eigen tribune keken wij - 200 man sterk - toe hoe de lege tribune recht tegenover ons afgebroken werd. Na een uur was het daar leeg.

Vanochtend tracteerde de tentleverancier mij in de zijpende regen op een eendere voorstelling. Een spektakel helemaal voor mij alleen. Tot aan het uit het weiland slepen van de trailers door een trekker van Mechielsen en het verwijderen van de rijplaten toe. Ook hier was het resultaat: leegte voor me. 

Wat is nou kunst, dat vraag je je dan af? Wat een natte broek is, dat weet je immers. Ook dacht ik vanochtend - terwijl de bouwleider op zijn Manitou zwaar beladen heen en weer figuren schreef over het weiland - aan Crónicas de Bustos Domecq van Jorge Luis Borges en Adolfo Bioy Casares. Misschien is dat alsnog nuttig leesvoer voor de toenmalig regisseur van Oostpool.

1dragt200 repeteert met De Jongens Driest

Jan Pieter Struiving, Joost Lijbaart,

Joséfine Dijkstra, Herman Groothuis

18 juni 2016 is het zover. Dan viert muziekgezelschap De Eendracht Ezinge zijn 200-jarig jubileum. In Aduarderzijl tegenover het Waarhuis. Met een zinderend zomerconcert. 

Arno Bakker, Harry Potze

Één van de vele hoogtepunten van dat concert wordt ongetwijfeld de doop, de wereldpremière van een nieuw stuk van Joop van der Linden (Jongens Driest): Hulde aan de Jubilaris. Het stuk bestaat uit drie delen. Deel één start met een plechtige openingsfanfare in de traditie van Lodewijk XIV, de zonnenkoning (of is het toch Zonnekoning?). Wat er ook gebeurde aan muziek, drama of dans, wanneer de koning binnentrad, eerst klonk dan een fanfare ter zijner welkom. Deel twee, De langzame mars die ons doet denken aan de hartverscheurende Siciliaanse dodenmarsen die De Eendracht zo authentiek weet te verklanken. En bij deel drie - Cho-chek - gaat het dak eraf. Maar voor het zover is, hebben we nog een aantal repetities te gaan. 

Harry van Lier en Joop van der Linden

Gisteren was de eerste gezamenlijke met De Jongens Driest (Joop van der Linde: trombone, Arno Bakker: soesafoon en Joost Lijbaart: slagwerk).

Behalve De Eendracht en de Jongens Driest kun je verwachten: De Eendracht met oud-leden, De Eendracht met Rika Dijkstra plus De Eendracht met José Timmer. Dit alles onder de bezielende leiding van Harry van Lier. Dé Harry van Lier? Jawel: dé Harry van Lier.

Dan volgt één set van De Jongens Driest (zonder ons, maar in een nieuwe bezetting met Joost Lijbaart), gevolgd - als afsluiter - door Een Stuck Herry (o.a. met Peter de Haan). 
Io Vivat speelt alles aan en door elkaar, Ben Smit is spreekstalmeester, catering gebeurt door 't Waterhuis (/Rika Dijkstra en Wouter de Koning). Kaartjes kunnen bij mij besteld worden. € 1o,00 slechts! Niet te geloven. Stuur een mail aan jpwillems54@gmail.com. Maar wees snel, in de tent is plek voor een kleine 300 mensen. 

Peer Gynt - mijn laatste keer

Gisteren het laatste optreden als verhalenverteller bij Peer Gynt. Ondertussen nog steekijs verkocht en voor de laatste keer moeder Aase begraven. De Peer Gynt speelt nog drie keer in hallen van DLM Wehe Den Hoorn (Warfhuisterweg 15). Zaterdag a.s. is helaas helemaal uitverkocht, voor vanavond nog een enkel kaartje, zondag? Zondag kan nog. 

Verhalenvertellers voor de ijscokar. Naast mij v.l.n.r.: Anita Leeuwma, Marleen Paulissen, Suzanne Schuitema en Ton Rohde (jawel, Max Modderman uit De vliegende Hollander van Appingedam).

Foto: Theo Dellebarre.

Nog vier voorstellingen Peer Gynt te gaan

Noorwegen, land van fjorden, bergen, mythen, sagen en de tragikomedie Peer Gynt (1867) van Henrik Ibsen (1828 - 1906). Met natuurlijk die onuitwisbare 'Ochtendstemming' uit de gelijknamige suite van Edvard Grieg (1843-1907). 

Io Vivat bestaat 115 jaar en komt met dit repertoire stuk waar elke zichzelf respecterende regisseur (of gezelschap) zich vroeg of laat aan waagt. Peer Gynt: een bizarre mengelmoes van romantische verbeeldingskracht en het existentialistische vraagstuk of er in dit ondermaanse vaste waarden bestaan. Ibsens antwoord: Peer Gynt is de ontkenning van Odysseus, Beowulf, Gilgamesj. Vanaf het begin laat Ibsen daar geen twijfel over bestaan. Peer vertelt zijn moeder het verhaal van zijn jacht op een enorme rendierbok. Ibsen blaast Peers relaas op tot een oververhitte fantasmagorische luchtballon van taal om op het hoogtepunt het geheel uit elkaar te laten spatten met de opmerking: 'En toen ging ik naar huis.'

Dans van de trollen
foto: Theo Dellebarre

De scènes van de in zijn eigen verhalen levende en zich verliezende Peer volgen elkaar in een steeds lossere samenhang op. In het eerste bedrijf is er nog ruimte voor intimiteit. Peer (Gerro Dijk), zijn moeder (Anka Roggeveen) en de jonge Solveigh (Jozefien Dijkstra) kennen momenten van ontroering. Je kunt je als toeschouwer in hen herkennen. In het tweede bedrijf maakt Ibsen het toeschouwer een stuk moeilijker. Het is dan ook niet raar dat het stuk slecht beoordeeld werd door de toenmalige critici. Ibsen zat er niet mee. Hij twijfelde er niet aan dat zijn Peer hem zou overleven. Wat hij doet in dat tweede bedrijf is vooral ons in grotesk komische scènes in te peperen dat niets vaststaat in deze wereld en dat alles middelmaat is: zelfs Peer. Ook al heeft hij geleefd als een trol volgens het trollenmotto 'Leef voor jezelf.' 

Ben Smit

Niels Smit Duyzentkunst - muziek

Ben Smit (regie) en de leden van Io Vivat maken van Peer Gynt een visueel spektakel waarin alles en iedereen constant in beweging is: hollend (de jonge Solveigh), op karren, fietsen, bedden, scootmobiel, step en wat al niet. Niets staat vast. 
Hoe krijgt een amateurvereniging met een toch erg beperkt budget dit voor elkaar? Io Vivat tracteert de toeschouwer op steeds weer nieuwe verrassingen. Het gebaar is zo gul dat je denkt aan strooigoed in een carnavalsoptocht. Wat daarbij opvalt is dat geen enkel effect uit de toon valt. Maar wat vooral opvalt is dat deze Peer Gynt - in al zijn tomeloos spelplezier, verrassingen, uitbundige kostumering en grime ((Marjan van den Hof) en niet te vergeten de muziek en uitvoering (krachtige filmische onderstrepingen door de componist Niels Smit Duyzentkunst; zang: Hesther le Grand en Marthe Smit Duyzentkunst) - een eenheid vormt. Deze Peer Gynt is ondanks zijn duisternis heerlijk helder, of je hem nou rechtsom - of linksom draait. Wat iets wil zeggen bij dit raar,maar fascinerend gedrocht uit de toneelgeschiedenis.

Verhalenvertellers in Peer Gynt,

geen gedrochten:

Edith Snijders, Marleen Paulissen, Janneke van de wijk

 Vanavond speelt Peer Gynt nog in de DLM loodsen in Wehe - Den Hoorn. verder nog op 26, 27 en 28 september. Kaarten reserveren kan nog via www.iovivat.info.

Maffe sprookjes en een nog maffere Peer



Io Vivat is een van de markantste Rederijkerskamers in het Noorden - en misschien wel van het land. De Vereniging presteert al decennia op een hoog niveau met verrassende stukken in al even verrassende setting. Dan loont het de moeite om te gaan kijken hoe het daar met de eigen kweek staat. Conclusie na een namiddag Iovivatjes: ze kunnen er in het Reitdiepdal nog jaren mee vooruit.

 

Yara vlucht graag weg uit de realiteit

in Maffe Sprookjes

Maffe Sprookjes voor de jongste acteurs. Heerlijk komisch verhaal over rebellie in sprookjesland. Wat bij het volwassentoneel absoluut tot desatreuse voorstellingen leidt, kan hier allemaal, zo recht komt dit hotsebots verhaal uit het hart. Je schuddebuikt van de What the fuck's en ja, doeoeoeoe's. Als toeschouwer krijg je alle ruimte te genieten van dat talent in notedop. 'Hoor ik daar kip?'

 

Later dit jaar brengt Io Vivat in een grote lokatievoorstelling Ibsens Peer Guint. Dus wat hindert de jeugd dan aan om een Maffe Peer op de planken te brengen. Elke mens snapt nu waar het stuk over gaat. Ik viel voor Solveigh en de jonge Peer. En moeder Aase. En daarmee doe ik de overige spelers te kort.

Solveigh en Peer

In het Gedachtenpaleis van

Begriffenfeld

Beide regisseurs ( Gerro Dijk voor Maffe Sprookjes en Christine Strijker voor Maffe Peer) zijn er samen met hun pupillen erin geslaagd voor een aangename en vooral vertrouwenwekkende toneelmiddag te zorgen. Ze moeten nog drie keer. Kan alleen maar nog beter worden.  Io Vivat is een bijzonder gezelschap. De club zal ons - dat hebben ze vanmiddag met zijn allen bewezen - nog jaren via hun groene glasscherf van het toneel gefascineerd naar die 'Andere Wereld' laten kijken. Niet die van Peer, maar van hun eigen verbeelding.

Halverwege Troje afgelopen

Twee weekeinden achter elkaar speelde rederijkerskamer Io Vivat van Garnwerd Halverwege Troje. Hier beneden een paar filmimpressies. Kleine beschrijvingen van de scènes zijn te vinden bij de http://www.youtube.com/user/jpwillems?feature=guide links.

Immortelle XLIX Piet Paaltjens in het Kerkraads

Rond 1986 vatte Arjaan van Nimwegen het plan op om de onsterfelijke Immortelle XLIX van Piet Paaltjes in zoveel mogelijk talen te vertalen. Van de negentig vertalingen heb ik de Kerkraadse voor mijn rekening genomen. Helaas, wie de vertalingen zou willen lezen in het Azteeks, het spijkerschrift, het Bahasa, Buginees of welke andere vreemde taal, het prachtige uitgegeven werkje De polyglotte melkboer is al lang, al heel lang niet meer te krijgen. Het is niet alleen een wonder aan taal, maar ook vormgeving en druk, aangezien elk vertaling zijn eigen vormgever en drukker heeft gehad.
Plezier kun je er wel nog van hebben. Zo heeft Io Vivat, de rederijkerskamer van Garnwerd het werkje ooit nog gebruikt in een voorstelling en ik heb regisseur en operazanger (tenor) Charles Hens in mijn werkkamer op de vloer geplant en hem opdracht te geven zich te redden met het Kerkraads. Geniet er maar van. 



Voor wie de Immortelle XLIX nog niet kent, hier is de Nederlandse versie:



Wel menigmaal zei de melkboer
des morgens tot haar meid:
'De stoep is weer nat.' Och, hij wist niet,
dat er 's nachts op die stoep was geschreid.

Nu, dat hij en de meid het niet wisten,
dat was minder; - maar dat zij
er hoegenaamd niets van vermoedde,
dat was wel hard voor mij.