Follow by Email

maandag 14 mei 2018

Ontstaan in grote nood tijdens het Peter de Grote Festival (27 & 28 juli 2018)



ROODPALEIS op Zolder deel drie - zonder masker


Vandaag de tweede sessie in deel 3 van ROODPALEIS op Zolder. Het was een inspirerende en ja, ook weer intensieve workshop. Met de jongens en meisjes werken we toe naar de perfomance van 27 mei 2018 bij ons op zolder in De Nieuwe Kolk Assen. Hoe we het deze keer aanpakken? We gaan zonder masker. Of misschien dan toch niet vanaf het begin. Hoop en wanhoop leven soms zo dicht bij elkaar. Zoals verdriet en vertrouwen en het wantrouwen in dat vertrouwen. Wat heeft schoonheid daar te zoeken? Het was een indringende sessie. 


Maar vrolijk ook. Met kussengevechten - onze eigen ROODPALEIS rode kussens - muziek, praten, oefeningen, schilderen, Chaplins eetmachine en radslagen door onze levens. Er is altijd iets nieuws te proberen. Maar is er ook altijd een nieuw begin? Het is voor ons makers net zo spannend als voor de deelnemers.  
Wat kan ons hart allemaal aan? Het hart is tenslotte meer dan alleen een machine (zie het plastiek van Ritsaert te Cate op de foto).'
Aanvang 12.00 uur, entree € 5,- inclusief hapje en drankje. 

zondag 13 mei 2018

Voorbespreking M.R. door Joep van Ruiten in DvhN 12 mei 2018


Scharrelende schilder - schitterend geschoten - Joep van Ruiten


M.R. heet de nieuwste filmproductie van stichting Beeldlijn. Liefhebbers van de schilderkunst weten dat met die initialen Matthijs Röling wordt bedoeld.

De makers van de documentaire M.R. , Marrit Koopmans en Walker Pachler, volgden de kunstschilder in en rond zijn woning in Ezinge, bij Huis Groenestein bij Groningen en in het Nijsinghhuis in Eelde. Idee was de 75-jarige Röling te laten terugblikken op ‘een leven lang schilderen en tekenen’. Tijdens de opnamen verschoof de aandacht steeds meer richting de tuin die zo’n prominente rol in zijn werk heeft gespeeld.

Röling schildert al jaren niet meer, hij is de daarvoor noodzakelijke controle over zijn bewegingen kwijtgeraakt. Toch geldt hij nog altijd als een van de boegbeelden van beeldende kunst in Noord-Nederland. Dat is niet alleen omdat hij les heeft gegeven aan Academie Minerva en aan de Klassieke Academie in Groningen. Dat is vooral omdat hij in weerwil van andere modes liet zien dat de figuratieve schilderkunst in Nederland levend, spannend en relevant kan zijn.

Koopmans en Pachler staan in M.R. niet stil bij die verdiensten, alsof iedereen dat wel weet. Aan duiding doen ze nauwelijks. Er is geen voice-over. Er zijn geen interviews met naasten en kenners. De enige die in de film aan het woord komt is Röling zelf, ietwat mompelend of zichzelf onderbrekend in zijn natuurlijke habitat. Een spreker is de kunstschilder beslist niet, over anderen, noch zichzelf en de kunst.

Toch komen we wel iets over zijn leven, opvattingen en werkwijze te weten. Hij blijkt een gevoelsschilder: ,,Dat je jezelf kunt vergeten is bijna voorwaarde om tot iets te komen. Iemand die bewust een dramatische… Het neemt je over als je schildert… Als je lekker schildert, vergeet je de tijd… en dan vergeet je alles.’’ En: ,,Van goeie kunst word ik vredig. Goeie muziek en goeie schilderijen brengen me geluk. Dat gun ik iedereen.”
Geen uitgesproken plan dus, laat staan een concept. Niets ook over waar het vandaan komt en het heen gaat. Even gaat het over z'n samenwerking met Wout Muller bij de interieurschilderingen in Eelde. Even gaat het ook over de verbazing onder zijn ‘linkse kameraden’ toen hij zijn monumentale huis in Ezinge kocht. We zien hem polaroids van eigen schilderijen bekijken en een schetsboek doorbladeren. We zien zijn kast vol kunstboeken.

We zien vooral zijn tuin: de planten, heesters en struiken, de mussen en de uil, de slakken en bijen, de beelden en bomen. We horen de wind en regen. Röling scharrelt door huis en over de paden. Gaat ergens zitten. Aait de hond. Vertelt wat. Lost een sudoku op. Rookt wat, drinkt wat. Rookt en drinkt nog wat. Laat weten dat het drinken tegenwoordig met mate gebeurt. Even zien we hem dronken, mompelend over een heerlijk leven dat achter hem ligt: ,,Maar… het… is wel… voorbij.”

Wat M.R. aan verhaal ontbeert, wordt goedgemaakt door de beelden. Die zijn werkelijk prachtig. Qua tempo, qua vloeiende cameravoering, qua kleur, licht, compositie en perspectieven – je ziet aan alles dat hier kunstenaars aan het werk zijn geweest, geen journalisten. Om met Röling te spreken: ,,Het is heel moeilijk onder woorden te brengen wat beelden met je doen. Beelden moeten voor zichzelf spreken.” 
In dit geval doen ze dat.

Zondag gaat de 52 minuten durende documentaire in première in het Groninger Forum aan het Hereplein in Groningen. Dat gebeurt tijdens Groningse Nieuwe. De filmvertoningen van stichting Groninger Videolandschap beleven daarmee hun 75ste aflevering sinds 2004. Na de inmiddels uitverkochte presentatie volgt een extra vertoning om 17.45 uur.


donderdag 10 mei 2018

Première film M. R. over Matthijs Röling - extra voorstelling


Op 13 mei 2018 gaat om half vijf in het Groninger Forum de film M.R. - over Matthijs Röling - in première. Het is de eerste documentaire van Marrit Koopmans en Walker Pachler.

De officiële première van M.R. is uitverkocht. Daarom heeft Groninger Forum op dezelfde dag nog (zondag 13 mei) een extra voorstelling ingelast om 17:45.


Matthijs schildert niet meer. Nu brengt hij de dagen door in misschien wel zijn grootste kunstwerk; de tuin en het huis die beiden zo vaak als ‘decor’ in zijn schilderijen hebben gefigureerd. Een universum van geometrische vormen, schijnbare eeuwenoude ruïnes en de sterrenhemel. Terwijl de seizoenen verstrijken blikt Matthijs terug op een leven lang schilderen en tekenen.

M.R. is een co-productie van de makers, stichting Beeldlijn en stichting Ditisoprecht.

Koopmans en Pachler zijn in 2011 afgestudeerd aan Academie Minerva in de richting Autonoom Beeldende Kunst. Sinds 2014 werken zij samen aan zowel commerciële als autonome videoproducties.
Onlangs is de realisering van hun korte speelfilm gestart.

Voor meer info, zie ook http://www.ditisoprecht.nl/nieuws/
en http://www.videolandschap.nl/groningsenieuwe.htm



woensdag 2 mei 2018

Kracht van de Nacht van Theatergroep Atalanta in première gegaan


Een van de sterke kanten van theater als kunstvorm is dat het je elke keer weer kan verwonderen. Neem de familievoorstelling Kracht van de nacht van Theatergroep Atalanta. Een kleine voorstelling, voor mensen vanaf acht jaar. De speelplek is de Wolkenfabriek waar voorstellingen als deze dubbel tot hun recht lijken te komen. In Kracht van de nacht wordt weinig gezegd. Dat is ook niet nodig, verhaal en handeling spreken voor zich. Het gegeven is eenvoudig en er wordt speels, licht en een beetje melancholisch mee omgegaan. Gaat de voorstelling over een droom, zoals in de eigen aankondiging staat? Je kunt er net zo goed het magisch realisme in zien dat we allemaal nog uit onze kindertijd kennen. Je schept je eigen universum, waar je je weg in zoekt, waarin in feite alles mogelijk is. 

Jildou Mulder

Mooi is het open spel van Jildou Mulder, ingenieus het decor van Bas de Bruijn, innemend de bloemenpracht van de stoffen die gebruikt worden (Hadewych ten Berge) en die aan de dure Russische schouderdoeken doen denken, waar felrode rozen op een zwarte ondergrond staan afgebeeld, de muziek (Niels Smit Duyzentkunst) is treffend, dienend en toch aanwezig bijna als personage. Het meest verrassende vond ik dat alles en iedereen gedurende het kleine uur dat de voorstelling duurt verandert. Het regieconcept van Layla Radjab is wel doordacht.

Voor het begin 
Het verhaal in het kort: dagen van Maroesja zijn iedere dag hetzelfde. Opstaan, werken en naar bed gaan. Maroesja wacht elke dag wanneer ze weer thuis van het werk is op het telefoontje van haar Russische oma. Tot op de dag dat de telefoon niet overgaat. Dan zet de verandering in. Niet alleen in Maroesja's leven, zoals ze dat tot dan toe gekend heeft, maar ook van het decor, de omgeving waarin ze tot dan toe leefde. Kracht van de nacht is sterk door eenvoud, mooi en soms ontroerend door zijn poëtische toonzetting, muziek, kleurenpracht, goed spel, doordachte handelingen zorgen ervoor dat je in het verhaal gaat geloven. Ook als volwassene. Vanaf het begin.  
Er zijn nog deze en komende week nog kansen om de voorstelling te gaan zien.  Zie ook: https://uit.groningen.nl/agenda/de-kracht-van-de-nacht-door-theatergroep-atalanta-8

dinsdag 24 april 2018

ROODPALEIS op Zolder, serie 3: Bewondering en gemis

Gisteren zijn we met de derde serie begonnen van ROODPALEIS op Zolder. Het was weer een goudmijntje voor de voorstelling in 2019: Kleine Tederheden. Dank aan de deelnemers die ons lieten delven. We werken toe naar de performance op 27 mei. Op de foto: na afloop deelnemers en medewerkers. 


donderdag 12 april 2018

Kleintje Docu 22 april 2018 in Filmhuis van Beresteyn Veendam; aanvang 10:30

Het Filmhuis van Beresteyn Veendam organisereert in samenwerking met Stichting Beeldlijn in 2019 een heuse D-day: een dag vol met de beste documentaires uit diverse regio's van het Nederlandse taalgebied. Zondag 22 april leveren we een voorproef, Kleintje Docu, met drie bijzondere films. 

Het programma

Start 10:30 uur

MijnstreekComplex 

De mijnen zijn dicht. Lange leve de mijnen. Een creatieve generatie jonge Heerlenaars grijpt terug op het mijnverleden om greep op hun stad en hun identiteit te krijgen.



11:35 uur

Doof kind

Doof Kind schetst een ontroerend portret van de aanstekelijke dove Tobias die zijn draai heeft gevonden in het leven en zichzelf bepaald niet zielig vindt.

★★★★ – NRC: ‘Laat zien dat doofheid geen handicap is.’
★★★★ – VPRO Cinema: ‘Een innemend portret van een levenslustige, wereldwijze jongeman die zich thuis voelt in de dovencultuur.’
★★★★ – Trouw: ‘Een intieme, ontroerende én geestige documentaire.’




Pauze

13:00 uur

Van Veenlust naar van Beresteyn

Met een korte inleiding door Hendrik Hachmer, directeur Veenkoloniaal Museum.

In de film is een parallel montage gemaakt met soortgelijke bouwactiviteiten van Veenlust in 1976. Dit is de rode draad in de film. De film beslaat het hele proces van de bouw van vanBeresteyn, van voorbereiding tot ingebruikname.



donderdag 5 april 2018

Sleutelen aan een draaiende motor gaat in première op 20 april in het Museum Klooster Ter Apel

Sleutelen aan een draaiende motor (2017) is de laatste film van Lotte Veltman en Jasper Huizinga in de Beeldlijn-serie Noordelijke Architecten. Groninger stadsbouwmeester (van 1974-1998) Maarten Schmitt geeft zijn visie op de sterk van elkaar verschillende na-oorlogse uitbreidingswijken van de stad Groningen. Schmitt is een bevlogen en beeldend verteller. In vogelvlucht neemt hij ons mee langs de stempelwijken, de rationele sixties, de woonerven van Lewenborg die architect Jan Sterenberg ontworpen heeft én als laatste de waanzin van de bloemkoolwijk. Schmitt zijn antwoord op dit laatste construct: de door hem ontworpen wijk Hoornse Meer.





Maarten Schmitt

20 april 2018 om half vier gaat de 27 minuten durende film in première in het Museum Klooster Ter Apel, waar tot 24 juni de expositie te zien is over de Ter Apeler architect Jan Sterenberg: Constructie en context.

Regie: Jasper Huizinga en Lotte Veltman; producent: Stichting Beeldlijn

dinsdag 3 april 2018

Kracht van de Nacht van Theatergroep Atalanta


Er staat veel te gebeuren in de komende maanden. Eigenlijk is het al een hele tijd zo druk dat ik nauwelijks tijd heb om naar mijn blog om te kijken. Maar ik heb me voorgenomen er elke dag toch even voor te gaan zitten. Eerst meld ik hier De Kracht van de Nacht, een mooie poëtische familievoorstelling vanaf 8+. De voorstelling gaat op 1 mei in première in de Wolkenfabriek. Absoluut de moeite waard. Een nieuwe voorstelling van oude bekenden. Alle gegevens vind je hier beneden. 


De komende dagen staan hier een aantal premières van Beeldlijn (van De Loods en Marrit Koopmans en Walker Palcher), de nieuwe reeks workshops plus performance van ROODPALEIS op Zolder, de presentatie van de Veendammer Wind (volksopera in De Lange Leegte volgend jaar in Veendam), de première van Ontstaan in grote nood (27 en 28 juli 2018) en...



maandag 29 januari 2018

Weg met clichés, toon je eigen visie - Lejo Siepe neemt afscheid van Beeldlijn

Vandaag verscheen dit artikel van de hand van Eric Nederkoorn in het Dagblad van het Noorden over Lejo Siepe. Woensdag aanstaande - voor aanvang van het IFFRiG - neemt hij officeel afscheid bij Beeldlijn. Maar helemaal weg is hij natuurlijk nog niet. Hij blijft bij Beeldlijn betrokken, hetzij als filmmaker, als ambassadeur van Beeldlijn of gewoon voor advies. 

Lejo Siepe


Eric Nederkoorn

Onder zijn leiding is Stichting Beeldlijn uitgegroeid tot een filmproductiemaatschappij met aansprekende documentaires, ‘spelend’ in en gericht op het Noorden. Na twaalf jaar was Lejo Siepe toe aan wat nieuws. Nu trekt hij er zelf weer op uit.

Dat is dus het probleem. Want daar zit je dan met je prachtdocumentaires, als Beeldlijn zijnde. Vind er maar eens een platform voor. ,,Bij TV Noord kom je er niet meer tussen’’, zegt Lejo Siepe. ,,Daar doen ze niet meer aan cultuur. We hebben met Podium TV samengewerkt, maar dat richt zich meer en meer op sport. Vandaar dat we bij Parmando terecht zijn gekomen.’’

Parmando 24 Culture is een online tv-zender, met dag en nacht kunst en cultuur, nu al voor KPN-abonnees ook via de tv te volgen en binnenkort ook bij Ziggo. ,,Daar kunnen we alles op kwijt. Het grappige is dat de programmaleiding van NPO Cultura onze documentaires op Parmando heeft gezien, om die vervolgens zelf weer op de publieke zender te programmen. De films over Rutger Kopland, Gerrit Krol, Albert Waalkens en Vasalis worden er binnenkort uitgezonden.’’

Siepe zegt als coördinator Stichting Beeldlijn woensdag officieel vaarwel. Hij is al opgevolgd door Jo Willems, meer bekend als schrijver/librettist en als dramaturg bij theatergezelschap Roodpaleis in Assen dan van de filmwereld. ,,Maar Jo kent de weg in de cultuurwereld en die naar de fondsen.’’

De productiemaatschappij heeft in dertig jaar een aanzienlijke hoeveelheid films tot stand gebracht. Siepe was er twaalf jaar actief. Hij wil nu wel weer eens wat anders. Dat hij in die wens enige aandacht vraagt voor Parmando is niet zo gek: hij gaat twee dagen in de week aan de slag voor de zender. ,,Fondswerving, producties uitzetten, dat soort dingen.’’ In het verlengde van zijn Beeldijn-werk. ,,Er staat al een project over Utrechtse monumenten op de rol.’’

Dan houdt hij dus nog wat dagen over. ,,Ik heb Mediatrainingscentrum Noord-Nederland opgezet, met cursussen en workshops voor radio, tv en digitaal. Onder anderen Jan Keulen (ex-de Volkskrant ), Jacqueline Maris (buitenlandverslaggever bij de VPRO) en Lisa Terpstra (camerajournaliste bij OOG TV) geven er les. Ik ook, in interviewtechniek en fondswerving. Maar daarnaast wil ik terug naar het máken. Zelf voor reportages op pad. Ik ga wat voor Argos doen, het onderzoeksprogramma. En interviewen.’’
Martinique

Niet alleen naast de deur. Binnenkort vertrekt Siepe naar Martinique voor een interview met Chas Gerritsen, een Groningse vrijbuiter die een vooraanstaand oorlogsfotograaf werd. ,,Ik hoorde van hem dankzij jullie opinieredacteur Rob de Kam, die hem pakweg vijftien jaar geleden interviewde voor de krant. Gerritsen wilde ooit cowboy worden in Australië, wat daarvoor het verkeerde land bleek te zijn. Na een tijdje als krokodillenvanger te hebben gewerkt, verhuisde hij naar Texas en werd alsnog cowboy.’’

Nog ver weg van de fotografie dus. ,,Hij kocht een fototoestel en zat door zijn lef twee jaar aan het front in Vietnam. In 1973 was hij een van de twee fotografen in Chili in het paleis van Allende tijdens de staatsgreep. Hij maakte daarna een foto van Pinochet met een lugubere zonnebril, net als de generaals naast hem. Daar won hij de Robert Capa Award mee. Hij heeft bij Pinochet thuis zitten borrelen. Die was zo ijdel dat hij de impact van de foto’s niet snapte. Gerritsen begon erna een fotostudio in Hollywood, waar hij rijen sterren voor zijn lens kreeg. Het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam heeft 80.000 negatieven van de man. Ik zou naar Trinidad voor een gesprek, maar hij zei: ‘Kom maar naar Martinique, want daar lig ik momenteel met mijn zeewaardige jacht’. Hij zal er wel toeristen heen en weer varen. Ik zal het wel zien.’’

Zo reist Siepe ook naar Barcelona, voor een gesprek met spits Luis Suarez, in verband met een productie over Jose Carbajal. Deze zanger/muzikant was een legende in Uruguay. Hij woonde elf jaar lang in Groningen, tot hij plotseling overleed na een stadionconcert in zijn land. ,,Zijn laatste optreden is gefilmd. Luis Suarez liep toen hij bij FC Groningen speelde altijd met een hoofdtelefoon het veld op, met muziek van Carbajal in zijn oren. Carbajal kwam kijken bij de thuiswedstrijden. Suarez ging dan naar de hoek van het stadion waar Carbajal zat om bloemen naar hem te gooien.’’
Vakantiefilmpjes

Siepe neemt zorgvuldig de tijd om interviews als deze voor te bereiden. ,,Bij de film over Kopland ben ik een tijdlang elke zondagmiddag bij hem op bezoek geweest. Vertel maar, zei ik dan. Het ging dan niet alleen om de verhalen, ook om zijn vertrouwen te winnen. We hebben voor de documentaire belangwekkende dingen opgediept. Hij bleek nog oude 8 millimeter-vakantiefilmpjes op zolder te hebben liggen. En er waren foto’s van elektroshocks die hij als psychiater een patiënt toediende. Dat hij dit ooit had gedaan, daar schaamde hij zich voor.”

Siepe stapte in 2006 in bij Beeldlijn. ,,Ik kwam Wicher Pattje tegen in de Padang Bar in Groningen. Tijdens het maken van de documentaire over Gerrit Krol was de producent weggelopen en Pattje vroeg of ik coördinator wilde worden. Ik zei ja onder de voorwaarde dat het toenmalige bestuur zou opstappen, want dat vond ik te zwak. Dat is gebeurd. Beeldlijn is van groot belang, omdat nu films worden gemaakt over het Noorden vanuit een noordelijk perspectief. Dat werkt stukken beter dan wanneer lieden van Hilversum komen invliegen, hier een tijdje rondhobbelen, om dan met een clichébeeld op de proppen te komen. Door het hier zelf te doen, kunnen we het imago van het Noorden versterken. Geschenk uit de bodem , van makers uit de Randstad, vond ik bijvoorbeeld een matige documentaire. Ze liepen vooral Piet Hein van der Hoek voor de voeten, die op dat moment bezig was met De stille beving . We moeten hier zelf het heft in handen nemen. Dan zie je het echte Noorden.’’

Dat de filmcultuur leeft in het Noorden, blijkt wel tijdens de festivals die er zijn in Leeuwarden en Groningen. ,,Tijdens het Noordelijk Filmfestival in Leeuwarden waren er 63 inzendingen uit de regio, met De laatste boer van Euvelgunne als winnaar in de categorie documentaire. En ook voor de competitie Beste Groninger Film tijdens het IFFRiG zullen dat er weer aardig wat zijn. Wat? Ook zestig? Zie je. Film leeft hier.’’ De prijsuitreiking is vrijdagavond in het Groninger Forum.

Rijdende trein

Hoogtepunten uit zijn Beeldlijn-tijd noemt Siepe Symfonie van de Veenkoloniën van Saskia Jonker (’sowieso een talent’) en In context , van Lotte Veltman en Jasper Huizinga, interviews met de noordelijke architecten Gunnar Daan en Cor Kalfsbeek over hun werk en over gebouwen in Groningen. ,,Een blik op erfgoed. Zoiets voegt wat toe.’’
Jo Willems hoeft als nieuwkomer nog even niks uit te zetten. Komt goed uit, want hij is even druk met Roodpaleis in de weer, en schrijft ook weer een libretto voor een opera. Willems springt bij Beeldlijn op een rijdende trein, die in de bagagewagen een aantal projecten meevoert. Zoals M.R ., een documentaire over kunstenaar Matthijs Röling. Uit te zenden door de AVRO/TROS.