Follow by Email

woensdag 22 mei 2019

Twee jaar geleden overleed Pandit Subroto Roy Chowdhury



Ik mocht een tiental jaar concerten voor Subroto in Nederland regelen. In die tijd raakte ik steeds meer vertrouwd met klassieke Indiase muziek. Subroto, Uma en hun dochter Sohini sliepen tijdens die tournees altijd bij ons aan de Zagerij. Het huis veranderde meteen in een stukje India. Vooral koester ik de herinnering van samen met mijn liefje drie weken bij hem thuis te zijn in Kolkatta (1993), drie jaar later gevolgd door een verblijf samen met mijn vriend en fotograaf Jan Bouwman. In die jaren heb ik geleerd van Kolkatta te gaan houden, oeverloos over eten te praten - één van de favoriete gespreksonderwerpen van veel Bengalen - maar vooral over muziek. Subroto had een nuchtere kijk op zijn kunstenaarschap. 4000 jaar aan muzikale traditie. Dan kon hij alleen maar zijn uiterste best doen die muziek zo goed mogelijk tot recht te laten komen. 

In de video komen redelijk wat foto's van Jan Bouwman langs. Plus één van Subroto en mij bij ons thuis op de bank. Twee jaar is hij nu dood, maar een paar van zijn opnames (waaronder zijn Ahir Bhairavi) speel ik keer op keer. Ik dank Sohini voor het weer online plaatsen van deze video. 

maandag 20 mei 2019

Veendammer Wind - panorama van een zitrepetitie


Meer dan honderd zangers en musici waren gisteren aan het werk tijdens de zitrepetitie in de Margaretha Hardenbergkerk in Wildervank. Op de voorgrond van de panoramafoto is Erwin de Vries (Berend) herkenbaar, tussen de eerste violen staat Carina Vinke. Behalve haar eigen rol van Freya vulde ze voor het gemak van orkest en koor gelijk ook de andere rollen (niet die van Erwin natuurlijk) in. Op de bok Lubertus Leutscher van het Veenkoloniaal Symfonie Orkest. Veendammer Wind, Opera..., Volksopera.... Dat is emotie, vrolijkheid, meezingen, vreugde en droefenis als in het leven zelf. En doorzetten. Veerkracht. Het was er gisteren al allemaal. 

zondag 19 mei 2019

Kostuums Voetbalopera Veendammer Wind voor het eerst te zien

Afgelopen week hebben Remko Wind (componist) en ik nog gewerkt aan een duet voor Freya (de moeder: Carina Vinke) en Iris (de dochter: Elisabeth Kooy). De repetities zijn in volle gang. En het vervaardigen van de kostuums nadert ook zijn voltooiing. Zo ver weg is de première van de Veendammer Wind dan ook niet meer (www.voetbalopera.nl). Je kunt de Windhoek bijna alweer horen zingen.  We gaan scoren.

van links naar rechts"
Falco van Loon (Joppie), Carina Vinke (Freya),
Erwin de Vries (Berend), Elisabeth Kooy (Iris),
Elsbeth Gerritsen (Olga).
foto: Harm-Ydo Hilberdink (regisseur).

zaterdag 18 mei 2019


Wanneer ik gedichten van Leo Herberghs hoor voordragen met een diep Limburgs accent, dan kan ik er helaas niet onderuit dat ik vind dat dat accent, die stemhoogte, de wat gedwongen plechtstatigheid zijn werk onrecht, te kort doet. Zelfs wanneer hij ze zelf voorleest. Dan klinken in mij de klanken van de leek die tijdens de viering van de H. Mis het epistel of evangelie voordraagt. Die bizarre gewaarwording vindt haar oorsprong hoogstwaarschijnlijk in mijzelf, iemand die Kerkraads denkt en Hollands denkt te praten. Maar aannemelijker is het dat Leo's werk niet geschikt is om voor te dragen. Leo's gedichten zijn er om te lezen. Lees ik zijn gedichten - en dat zijn er vele en dat heb ik veel gedaan - dan raakt mij elke keer weer de verwondering waarmee hij het leven tegemoet treedt, de bijna kinderlijke of naïeve verbazing waarmee hij observeert. Daar vloeien dan soms de mooiste zinnen uit voort. Leo's gedichten zijn stille gedichten. Ze krijgen hun lading wanneer ze in de stilte van het lezen inhoud en vorm kunnen ontvouwen. Bij elke lezing opnieuw. 

Voorbeelden zeggen meer dan ik verwoorden kan.

Portret van een landschap. Gedichten 1953-1997, uitgegeven 1998 bij Plantage, Leiden is voor mij een van zijn mooiste bundels, niet in de laatste plaats, omdat je hier een volledig beeld krijgt van de veelzijdigheid van de dichter. 

Ik heb vanmorgen een bloem ontmoet,
een haastige ontmoeting in de tuin;
zij keek mij aan met allebei haar ogen.
Ik heb haar toegeknikt en lang geaarzeld
en langzaam groeide ik tot bloem van binnen,
een blauwe hemel sloop over mijn zinnen,
mijn handen werden kelken van gebaren,
mijn mond werd rond, mijn lichaam lang en tenger:
ik boog mij neer in het verbaasde gras
en voelde aan mijn haar de ochtendwind.

Haar hand schreef Leo naar aanleiding van de dood van de moeder van Piet Gerards, goede vriend van hem en uitgever van zijn werk. Leo beschrijft het moment, waarop de vrouw sterft.

haar hand die bij de bloemen was
heeft even nog een tak verschikt
totdat ze alle tot een krans
gebonden lagen voor haar blik

en toen zij dan een ogenblik
geaarzeld heeft omdat zij zag
dat iets aan deze krans ontbrak
heeft zij zichzelf erin geschikt

Uit: Korte Beentjes 1, Meester de koude vlakten (Heerlen, 1994).
Gisteren vond de uitvaart van Leo Herberghs plaats. Imstenrade was te ver. De laatste jaren had ik geen contact meer met hem. Zoals ik zovele vrienden uit de mijnstreek heb los gelaten. Of zij mij. Een tijdlang schreven we elkaar brieven, waarbij ik me altijd terugvond als leerling ten opzichte van een zachtmoedige meester. Zijn handschrift werd met de tijd aldoor moeilijker te ontcijferen. Maar juist daardoor wonnen de zinnen aan diepte. Moeite moeten doen om iets te bereiken loont. De waarde van het verworvene stijgt. 

Leo was een van de grote Nederlands dichters. Onze taal heeft geen groot dichter verloren, want zijn stem zal voort klinken. Wie weet, ook voor een groter publiek. 

En denkbaar is dat het paard
wenend het hoofd omkeert
voordat het stalwaarts gaat.

Nog één ding: met zijn betoog Wie zwemt is keg (Huis Clos, 1990) - treffend geïllustreerd door Joseph Kerff - heeft Leo me ervan overtuigd dat de actieve niet-zwemmer een volwaardige plaats in onze samenleving verdient.




maandag 13 mei 2019

Kind van het licht - een tipje uit de Veendammer Wind


Carina en Falco zingen prima vista deze samenzang - Kind van licht - uit de voetbalopera Veendammer Wind. Al bij de allereerste keer gaat dit stuk onder de huid.
Naast Carina Vinke (Freya), Falco van Loon (Jacob Bus) komen Cas Straatman (repetitor), Remko Wind (compositie) en Erwin de Vries (Berend). De overige hoofdrollen in de voetbalopera worden gezongen door 

Elisabeth Kooy (Iris)

Elsbeth Gerritsen
(foto Robert Diel)

Voor meer informatie check www.voetbalopera.nl en https://www.facebook.com/search/posts/?q=voetbalopera&epa=SERP_TAB

donderdag 2 mei 2019

Mama is hier van Mariëtte Zweers verschijnt bij Ambo/Anthos


Morgen verschijnt de tweede roman van Mariëtte Zweers, Mama is hier. Haar eerste Maakbaar - waar ik een steentje aan mocht bijdragen - was een uiterst succesvol debuut, dat haar een nominatie voor de Schaduwprijs 2017 opleverde. Afgelopen zondag vertrouwde ze me nog toe dat de uitgever haar het manuscript bijna uit handen had moeten scheuren. Het verhaal was goed, zoals het er nu lag, was de overtuiging. Mariëtte zou te zeer een perfectionist zijn. 'Alleen wanneer het om mijn romans gaat.' Ze kon er nu wel mee lachen. Vandaag verscheen een vraaggesprek van Mariëtte met Joep van Ruiten in het Dagblad van het Noorden. 

foto Corné Sparidaens

Als het gezin uit elkaar valt

‘Ik had de behoefte om iets echt af te maken, van het begin tot het eind’

Joep van Ruiten


Drie jaar na haar bejubelde debuut Maakbaar is er een nieuwe thriller van Mariette Zweers: Mama is hier . Vrijdag is de presentatie in Haren.

Waarom mensen graag thrillers lezen? ,,Omdat het een vlucht kan zijn? Misschien om als lezer het gevoel te krijgen dat je het zelf goed voor elkaar hebt?” Mariette Zweers zoekt naar een antwoord. ,,Een thriller”, zegt ze, ,,is een boek waarin je dingen beleeft die je in het werkelijke leven niet zo snel zult beleven. Dat je blij bent dat je thuis lekker op de bank zit of in bed ligt.”

We zitten in Zweers’ woning in Haren en praten over Mama is hier . ‘Literaire thriller’ heeft uitgeverij Ambo Anthos op de cover gezet. En ook een quote uit De Telegraaf , verwijzend naar Maakbaar , het boek uit 2016 waarmee Zweers werd genomineerd voor de Schaduwprijs: ‘Een pageturner in de stijl van Saskia Noort en Simone van der Vlugt.’



Mama is hier is niet geschreven met het doel een thriller af te leveren, zegt Zweers. ,,Als je een boek zoekt met een echt thrillerstramien, of een boek waar het bloed van de pagina’s druipt of iemand wordt opgesloten in een kruipruimte, dan ben je bij mij niet aan het juiste adres. Ik schrijf wat ik graag zelf zou willen lezen. Wat ik interessant vind, is het onderhuidse, de psychologie.”

Maakbaar draait om een ambitieuze vrouw, Anna, die zich door haar gezin belemmerd voelt en in haar geboortedorp wordt geconfronteerd met de dood van een schoolvriendin. Centrale figuur in Mama is hier is Olga, een vrouw die het gezin boven alles stelt en merkt dat haar veilige wereld steeds meer scheuren begint te vertonen. Dat komt mede door haar man, die als lid van een directie een ziekenhuis wil uitbreiden.

Het milieu in beide boeken is vergelijkbaar, vertelt Zweers (Bergen, 1968). ,,Het gaat om mensen die het eigenlijk wel goed voor elkaar hebben, tot zich praktijken voordoen waarbij je je als lezer afvraagt of het wel deugt. De vraag die ik mij voor dit boek stelde was: wat doet het met iemand als de boel uit elkaar valt? Hoever wil Olga gaan om dat te voorkomen? Ze blijkt bereid harde maatregelen te treffen en wil zich daar niet schuldig over voelen.”

Het idee voor Mama is hier stamt uit de tijd dat Zweers nog moest debuteren. ,,Omdat het zoeken naar een uitgever van Maakbaar meer tijd kostte dan verwacht, was ik aan een tweede boek begonnen. Uiteindelijk heb ik het oorspronkelijke verhaal helemaal omgegooid. Vergeleken met mijn eerste boek ging het schrijven me makkelijker af, ook omdat ik nu kon sparren met een redacteur. Bij mijn debuut kon dat nog niet.”

Ze vertelt hoe ze vooraf op rollen behang een structuur voor haar boek heeft uitgezet. ,,Daar heb ik veel aan gehad. Toch ben ik te overmoedig geweest. Ik dacht: als ik negentig procent van het boek heb staan, dan komt het wel goed. Dat viel tegen. Ik liep vast met het plot. Achteraf bezien was ik meer geïnteresseerd in de beweegredenen en de karakterontwikkeling van mijn hoofdpersoon dan in de ontknoping. Plechtig voornemen: een volgend boek wordt niet geschreven voor ik helemaal weet hoe het gaat lopen.”
Zowel Olga als haar man komt niet over als sympathiek. ,,Daar zit geen waardeoordeel onder”, vertelt Zweers. ,,Wat ik interessant vind, is dat mensen reageren op gebeurtenissen uit het verleden, op voorvallen die hen hebben gemaakt tot wat ze zijn. Dat speelt bij Olga een rol. Ze is opgegroeid bij een problematische moeder en moest in die tijd overleven. Haar gezin is wat ze alsnog heeft bereikt. In die zin is ook zij ambitieus.”

In geval van nood valt een mens terug op reflexen van vroeger, stelt Zweers. ,,Je kunt een heleboel proberen in het leven, maar sommige dingen veranderen niet. Je wilt misschien een betere ik zijn, maar je hebt te maken met reflexen en mechanismen die ergens vandaan komen. Niet alles is te sturen. Misschien is dat fatalistisch. Niet iedereen maakt een loutering mee. Olga in ieder geval niet.”

Bijzonder moment doet zich voor als Olga zich afvraagt of haar man wel zuiver op de graat is. Citaat: ‘Hoeveel brave kerels waren er niet, die in het geniep milieunormen omzeilden, die moedwillig belasting ontdoken, of anders wel een hoer bezochten waarvan ze op de vingers konden natellen dat die het niet vrijwillig deed? Vertel mij wat. En die zaten ’s avonds allemaal aan de maaltijd met hun gezin en gingen en masse de Alpe d’Huez op om geld in te zamelen voor het goede doel. Altruïsme voor de bühne.’

,,Niet alles wat in mijn boek staat is mijn mening, maar dit is wel uit mijn hart gegrepen”, zegt Zweers. ,,De moraliteit in Mama is hier zit in de fraude die wordt gepleegd, waarbij het niet eens direct duidelijk is of het wel als fraude wordt ervaren. De man van Olga zegt ergens: ‘Ik heb altijd het belang van het bedrijf voorop laten staan.’ Soms zorgen zaakjes ervoor dat besluitvormingsprocessen soepeler verlopen. In sommige milieus wordt dat acceptabel gevonden.”



In het dagelijks leven is Zweers docent bedrijfskunde aan de universiteit. ,,Op een gegeven moment kreeg ik sterk de behoefte iets te maken waarbij ik mezelf moest dwingen het echt af te maken, van het begin tot het einde. Daar komt mijn schrijven uit voort”, vertelt ze. ,,Of iemand kan schrijven is een kwestie van talent, daar heb je weinig over te zeggen. Maar het doorzettingsvermogen dat tot deze boeken heeft geleid, is echt van mezelf. Daar ben ik heel trots op.”

woensdag 24 april 2019

Subroto Roy Chowdhury - Raga Mishra Shivaranjani



So sensistive and full of love in the alap and towards the conclusion fireworks and sparks of genius. Thank you for sharing this moment of intense beautifull music by your father, Sohini.

donderdag 21 maart 2019

Waddenvolk van Koos Buist

Koos Buist is de winnaar van het Hendrik de Vries stipendium 2017. Als lid van de Kunstraad heb ik - het was denkelijk in  2015 - een aanvraag van hem in handen gehad voor een film genaamd Sloot, een project waaruit zijn fascinatie sprak voor de onderwaterwereld van de sloot bij hem achterom. Sloot werd een merkwaardig intrigerende hydrobiologische kunstfilm, een bijna veertig minuten durend poëtisch beeldenepos waarin de kijker de opkomst, gloriedagen en neergang van de relatief onbekende slootwereld en zijn bewoners kan beleven. Een exotische wereld opent zich tijdens de zoektocht naar betekenis: In Sloot opent zich als in slowTV door vier seizoenen heen een exotisch universum. De film won in datzelfde jaar de Noorderkroonprijs voor beste speelfilm.


In Waddenvolk (werktitel; ik hoor: wat een volk) is Koos Buist een kunstjutter. Zijn beeldende werk ontstaat vaak uit materiaal dat hij vindt aan het wad aan gene zijde van de dijk. Hij is op een welhaast kinderlijke manier gefascineerd door het wad en wat hij er vindt. Hij sleept allerhande materialen naar zijn atelier, waar hij er een wondere wereld mee creëert. Totdat hem een onrustig makend besef bekruipt dat de artefacten, de materialen, het wrakhout, de rotzooi ook en schoonheid van verweerd getouw misschien helemaal niet door de natuur gevormd zijn, maar door... Ja wat?

De gedachte laat hem niet meer los, dat niet hij het is die betekenis creëert met wat hij vindt, maar dat die betekenis er al in besloten zit, dat we het alleen nog niet gezien hebben, dat iemand of iets die betekenis er al in gelegd heeft. Zou er in het wad...? Absurd. Maar de gedachte laat hem niet meer los. Zodat hij op een wonderschone dag zijn bootje achter zijn fiets haakt en richting het wad fiets. Op expeditie naar...?

Koos heeft mij gevraagd met hem mee te denken bij het ontwikkelen van het plan en verhaallijn voor zijn Waddenvolk (ik hoor weer: wat een volk!). Vorige week was ik bij hem op zijn atelier in de biotoop in Haren en boog me over de eerste versie van het storyboard. Zou er werkelijk...?



maandag 25 februari 2019

De Eendracht houdt het simpel op 23 maart in Feerwerd



Het winnende lot is weer eens in
Amsterdam gevallen

Dirigent Harry van Lier koos voor het donateursconcert op 23 maart een special van Jacob de Haan, het thema van Soldaat van Oranje en een keur aan wat oudere stukken, waaronder juwelen uit Weil's Driegrossenoper en een suite van Gershwinstukken. Hemellief, Harrie schijnt zelfs zelf te zingen. Een afwisselend programma dus in het dorpshuis te Feerwerd. De aanvang is acht uur, entree voor niet donateurs is vier euro.  Er is een verloting, zeer traditioneel, met loten voor 2 euro. Zaterdagavond, 23 maart ben je van harte welkom, neem vrienden en vriendinnen mee. Wij houden het simpel: een feestje dus. Zegt het voort. Hier zijn wat foto's van die hard fans.

Garnwerd Zuid
Thuis spelen met Bert
De dag die je wist dat komen zou...
Ja, wat moet je dan nog zeggen??

Koningsdag 2014
De Eendracht anders om 2011
Eendracht Allersmaborg 2011
Eendracht ter ere van Sikkens 2016
De Eendracht 200 met
Jongens Driest
(foto: Peter de Kan)

zaterdag 16 februari 2019

Roxane Schreiber die samen met René Duursma de filmclub in het Grand Theatre organiseert liet op FB het volgende bericht achter (met foto's):

 vlnr: René Duursma, Anto Felipa en rechts naast mij Ebrien den Engelsman 


'Afgelopen maandag voerden we een levendige discussie over de filmcultuur in het noorden, met dank aan de bijdrages van Anton A M C Felipa, Ebrien den Engelsman, Jozef Peter Willems (bij FB kan ik niet anders heten) en de bezoekers. Wat een ideeën! We kunnen elkaar versterken door samen te werken, ook met andere disciplines, zoals New Noardic Wave al doet. Een film commissioner kan een verbindende factor zijn. Maar ook op politiek niveau kunnen we ons laten zien. Een overzicht van wat er is helpt daar natuurlijk ook bij. Als filmmaker kun je nu een profiel aanmaken op https://www.nnw.frl/ . En willen we meer lokaal verbinden of juist nationaal, of beide tegelijk? Stof tot nadenken in ieder geval!

De volgende editie is op 11 maart, over creatieve financiering. Onder meer producent Francois Pieneman schuift aan, binnenkort onthullen we alle gasten.
Ook maakt één filmmaker kans om voorafgaand aan het programma met Pieneman om tafel te gaan om de mogelijkheden van zijn/haar filmidee te bespreken. Je kunt je filmplan (1-2 kantjes, uiteraard vertrouwelijk) uiterlijk 27 februari naar schreiber.roxane@gmail.com sturen. Inzenders horen 4 maart of hun idee geselecteerd is.

zaterdag 2 februari 2019

Weg uit de stad - een film van Saskia Jeulink en Tom Tieman (interview in DvhN: 02022019)



Van stad naar platteland
Wetenschappers merken op dat in dorpen juist meer gebeurt

Eric Nederkoorn

Vanavond is de uitreiking van de Beste Groninger Film, in diverse categorieën, in het Groninger Forum. Een goed podium om Groningse filmmakers samen te brengen, vindt organisator Yvonne Dijkstra. Intussen zijn twee prijswinnaars samen een nieuw project begonnen.

Het platteland sloeg aan het krimpen, bewoners trokken naar de stad. Nu is voorzichtig een omgekeerde beweging gaande. Neem Groningen. De huizenprijzen rijzen de pan uit, áls er al iets te koop is. Mensen kijken naar het ommeland. Zeker, de bevingsdreiging vormt een probleem. Toch lijkt de krimp de dorpen minder zwaar te vallen dan gevreesd. “Wetenschappers merken op dat in dorpen juist meer gebeurt, dat kleine scholen toch open kunnen blijven”, zegt filmmaker Tom Tieman.

Het platteland kan dus baat hebben bij het uitpuilen van de stad. Met dit uitgangspunt zijn Tieman en collega-regisseur Saskia Jeulink samen een filmproject begonnen. Werktitel: Weg van de stad. De twee zijn prijswinnende filmmakers. Jeulinks documentaire Symfonie voor de Veenkoloniën werd uitgeroepen tot Beste Groninger Film, Tieman kreeg op het Noordelijk Filmfestival de Noorderkroon-prijs voor de beste documentaire met De laatste boer van Euvelgunne .

Voor hun nieuwe film hebben ze allebei een eigen focus, vertellen ze ieder een verhaal van mensen die de stad de stad lieten. Jeulink volgt Andor Molter. Na als dj in het inmiddels onbetaalbare Amsterdam te hebben gewoond, keert hij met partner en kind terug naar het dorp van jeugd, Borgercompagnie. Ze hebben daar de oude basisschool De Butte gekocht, willen van daaruit het culturele leven in het lintdorp nieuw leven in blazen en een B&B beginnen.
“Met dat plan moeten ze in de slag met de instanties, met de gemeente Veendam, en met de buurtbewoners die bezwaar kunnen indienen. Ze willen alles netjes afhandelen, volgens de regels.”

Jeulink vangt die hele, Nederlandse regels kennende langdurige operatie in beeld. “Ik kijk in Borgercompagnie meteen bij Andors vader Peter, met zijn Met Meer Cultuur en hoe deze theaterboerderij vanaf eind jaren zestig juist op een tegenovergestelde manier groot is geworden. Zo van: er komen nu zoveel mensen op ons feestje, laat ik eens een vergunning aanvragen.”

Tiemans onderwerp bevindt zich in Uithuizermeeden. Daar namen Groningers Liz Wijma en Jouke Anema de biologisch-dynamische kwekerij De Eemstuin over. Wijma liep er stage en kon de kwekerij kopen van Isabel Duinisveld die hem 23 jaar ervoor was begonnen. Tieman: “Liz en Jouke woonden eerder in verschillende steden, reisden de wereld over, maar konden het nergens echt vinden.” De overname is via crowdfunding gerealiseerd. “Ongelooflijk. Ze wilden een ton. Ik dacht, dat lukt nooit. Wel dus. Daarna zijn ze nog doorgegaan.”

De teller reikte tot 138.000. “Wie mee heeft geïnvesteerd, wordt terugbetaald in groentepakketten.” Dat zijn dan heel wat groentepakketten. Tieman: ,,Hoe gaan ze dat redden? Kan dat wel? Dat is een verhaal. Net als de manier waarop ze met hun omgeving – aardappelboeren – omgaan. Gaat dat goed met het landbouwgif dat die spuiten? Ze hebben met een boer afspraken gemaakt om niet aan de rand te spuiten als het spul door krachtige wind over hun tuin dreigt te waaien.”

Onder die twee afzonderlijke geschiedenissen ligt de basis van het filmplan: met welke drijfveren ruilen stedelingen hun leven in voor een plattelandsbestaan? Jeulink: “Het is een spannend maakproces. Zeker het monteren straks.”

Dat duurt nog wel even. Dat is het mooie van documentaire: er gebeurt altijd wel weer wat dat iets toevoegt aan het verhaal. Bovendien moet er nog wat gedaan worden met de financiering. Stichting Beeldlijn, met Jo Willems als coördinator, produceert de productie. “De provincie steunt de film met 35.000 euro”, zegt Willems. Hij zoekt voort. “Landelijk aanvragen is altijd lastig. Bij de NPO kun je het wel zo’n beetje schudden. Regionale spreiding is nauwelijks aan de orde. En voor andere fondsen moet je telkens een ander plan schrijven voor het type fonds waarbij je aanvraagt. Bij het ene draait het om de maatschappelijke waarde, bij een ander om de culturele. En al snel wordt naar de regio terugverwezen. Terwijl film in de subsidiëring hier een ondergeschoven kind is. Ik kom uit de podiumkunsten, daarbij gaat het veel gemakkelijker.”

Streven is om Weg van de stad in november in première te laten gaan op het Noordelijk Filmfestival in Leeuwarden. Stréven. Jeulink: “Want misschien ben ik in december nog wel aan het filmen.".”