Festival der Aa

De Jongens met Nergens

Of je het nou per se het Oerol van Drenthe moet noemen, ik weet het nog zo net niet. Wat ik wel weet, is dat ik weer een schitterende middag had in het stroomdal van de Aa, met twee heerlijke voorstellingen: De Vuurtoren wacht van het Houten Huis en Nergens van de Jongens. De voorstelling van het Houten Huis creërt een sfeer van een geoorloofd kinderlijke melancholie van het missen van iemand. Dan is het logisch dat een tong aan ijzer vastvriest en sjaals bijna vanuit het hart gebreid worden. De Jongens exploiteert  vakkundig de grenzen van onbekommerde onderbuiklol, met romantiek, spaghettigeweld en al wat daar bij hoort. Beide voorstellingen hebben veel gemeen. Gemaakt vanuit een centraal idee, sterk in elkaar gezet, tekst is bijzaak, het script bestaat voornamelijk uit beweging. Beide producties verslappen geen moment in hun visie van hoe een verhaal/idee verteld moet worden, het vakmanschap en vooral ook het aanstekelijke plezier waarmee dat gebeurt. Tel daarbij dat het festival een buitengewoon verwelkomende atmosfeer ademt, de aankleding van het festivalterrein met het jaar mooier wordt en dat je ook nog eens veel oude vrienden en bekenden ontmoet: wie maakt er zich dan nog druk over dat Nederland niet overdekt is?
Guus Boswijk en Jan Joost Alberts (?)

Zo zie je elkaar weer.

Once upon a time in het het veen - Peergroup Stadskanaal

 

Met de Peergroup heb ik een wat ongelukkige meteorologische relatie. Onweer en afgelasting, regen en meestal niet weinig! Ik haat capes en poncho's (behalve bij De drie musketiers), maar Sjoerd Wagenaar c.s. heeft me die leren dragen. Deert het? Neu! Ook gisteren niet, aan de Zwarte Weg in Stadskanaal.

 

Het beklimmen van de tribune wordt wat lastiger voor de ouder wordende man. Henry J. Alles, artistiek leider, waarschuwde er nog voor. Maar ik ben natuurlijk koppig genoeg om mijn handen niet uit de regencape te steken.

En dan begint het geschiet. De omgelegde desperado's en pistolleros heb ik niet geteld. Ze zakten ineen als zacht gekookte spaghetti die je als marionetjes boven bij de punt vasthoudt en dan loslaat boven je bord. Wie telt er nou nog spaghetti wanneer de saus er eenmaal overheen zit?

 

Het verhaal is vanzelfsprekend meer dan bekend. Net als het tempo waarin het verhaal verteld wordt. Alleen: in het veen sieren de colt-gordels de heupen van de drie schietgrage vrouwen en wordt de snert kokend man stevig bij de billen genomen. Charles Bronson met zijn mondharmonica (Wantin Li met fluit) mis je dan niet, net zo min als Henry Fonda (hij kan niet op tegen het blond van Guus Boswijk). Ik ben alleen vergeten voor welke man Sanne Verkaaik opdraaide. Maar dat deert niet. Ze rolde met zoveel drift en plezier bij ons voren langs dat ik mezelf dat hiaat in mijn herinnering graag vergeef. Claudia Cardinale (Boudewijn Koops) mis je dan helaas wel weer, maar vrouwen denken daar misschien anders over. De paarden kwamen uit de stal van Monty Pyton en stonden symbool voor de vrolijkheid waarmee dit eigenlijk trieste verhaal verteld werd.

 

Floris van Delft (regie) gebruikte de wijdsheid van het speelveld ten volle waardoor je bleef raden en gissen en turen en gefascineerd kijken ondanks het geguts van boven. Kortom: een aangename avond in het veen, niet verkouden geworden en mijn broeken zijn weer droog. 

 

Voor de volgende voorstelling van de PEERgrouP zoek ik toch nog maar eens mijn heil bij de Onze Lieve Vrouwe van de Zonneschijn in de Jozefkathedraal hier ten dorpe.