Artikel Eric Nederkoorn in het Dagblad van het Noorden over de dreiging die Beeldijn en daarmee de filmwereld in het noorden boven het hoofd hangt

Een gedroomde samenleving - Saskia Jeulink

Dagblad van het Noorden, zaterdag 5 september 2020.

Als het aan de Kunstraad Groningen ligt, steken stad en provincie Groningen de komende vier jaar geen cent in film. De politiek krijgt het advies Stichting Beeldlijn, sinds 1988 de aanjager van een aanzienlijke reeks documentaires, haar subsidie te ontnemen.

De laatste boer van Euvelgunne - Tom Tieman

Eric Nederkoorn

Mochten gemeenteraad en Provinciale Staten deze ‘aanbeveling’ overnemen, dan zakt de filmcultuur naar nul in een tijd dat juist steeds meer Groningse makers films van de grond willen tillen. Zie het jaarlijks groeiend aantal inzendingen voor de Beste Groninger Film. De filmwereld heeft zichzelf, om de onderlinge band in de vrij solistische discipline te versterken, vorig jaar georganiseerd in de Filmvereniging Groningen. Deze komt op elke eerste maandag van de maand samen in het Grand Theatre en belicht, ook toegankelijk voor publiek, telkens een ander aspect van de cinema.

Film leeft. Maar waarvan?

Woordenstroom - Lotte Veltman en Jasper Huizinga

Beeldlijn, met Jo Willems als producent, zou volgens de Kunstraad minimaal zijn georganiseerd en te veel naar binnen gericht. De raad heeft weinig vertrouwen in de kwaliteit van de geproduceerde documentaires. ,,We hebben momenteel zeven documentaires in producties, waarvoor we in totaal 350.000 euro bij geldschieters hebben geregeld”, zegt Willems. ,,Anderen zien onze kwaliteit dus wél.”

Het Geheim van Warffum - Ingrid Oyevaar en Maria Gardeniers

We zitten in de Studio aan de Groningse Akkerstraat, waar Beeldlijn een ruimte huurt. De vaak gebruikte term ‘productiehuis’ is wellicht misleidend. Beeldlijn heeft immers zelf geen geld om te produceren, maar is op de wereld gezet om gewapend met goede ideeën, die zijn gevormd in een-tweetjes met regisseurs, op jacht te gaan naar die vurig gewenste geldschieters. Beeldlijn ontving jaarlijks 35.000 euro subsidie van provincie en gemeente. Los van de paar dagen loon voor Willems per week: ,,Daarvan kunnen we de huur en de postzegels betalen.”

Beeld voor beeld - Jos Hoes

Beeldlijn hoopte als de spreekwoordelijke spin in het web nu op 21 duizend euro van zowel stad als provincie. De ook aangeschoven documentairemaker Tom Tieman (De laatste boer van Euvelgunne ): ,,Het zou ontzettend slecht zijn voor de Groningse filmcultuur als dit wordt afgebroken. Er is verder helemaal niks.”

De dankzij Beeldlijn gemaakte films bieden een mooi overzicht van de Groningse cultuur en het maatschappelijk leven, films over Rutger Kopland, Matthijs Röling, Ypke Gietema, Theater te Water, De Stille Beving, Symfonie van de Veenkoloniën van Saskia Jeulink, die momenteel met Tieman werkt aan Weg uit de Stad , over een omgekeerde beweging: de trek van de stad naar het Groningse platteland. Het is maar een greep. Daarmee is een beeldbank gecreëerd van respectabele omvang.

Tieman: ,,Als Beeldlijn wegvalt, en daarmee de noodzakelijke coördinatie van documentaires, zijn we afhankelijk van makers uit de Randstad. Die missen vaak het juiste gevoel. Er is bijvoorbeeld een documentaire over Ulrum. Worden de inwoners toch weer te kakken gezet.”

Waddenzeevolk - Koos Buist

Zijn eigen, wél noordelijke blik is voor Tieman een reden om in Groningen te blijven filmen. Maar dan wel op een manier binnen de doelen die Willems aan Beeldlijn heeft geplakt: ,,Een film moet zijn Groningse wortels overstijgen. Interessant zijn voor iedereen”, zegt Willems. ,,Niet alleen voor Groningers.”

En dus moet een film uitzendbaar zijn op de landelijke televisie. ,,Dat ‘te veel in zichzelf gekeerd’, wat de Kunstraad stelt, klopt dan ook domweg niet.” En als films inderdaad op de televisie komen, kan dat ook niet anders dan bij een landelijke zender. Tieman: ,,Bij RTV Noord zeggen ze: ‘We doen niet aan documentaires. Dat pas niet bij onze doelgroep’. Lekker dan.”

Kunstenaar Koos Buist werkt aan een film onder de werktitel Waddenvolk , gebaseerd op vondsten die hij tijdens zoektocht voor en achter dijk heeft gedaan. ,,De dijk die ons beschermt maar ook vasthoudt. Het wordt een kunstfilm die reflecteert op het landschap en op wie wij zijn. Persoonlijk heb ik met mijn kunstprojecten altijd goede ervaringen gehad met de Kunstraad. Maar als die nu stelt dat Beeldlijn ongeschikt is, dan is dat kort door de bocht. Ik zou niet weten waar ik anders had moeten aankloppen voor de ondersteuning van zo’n filmproject.”

Symfonie voor de Veenkoloniën - Saskia Jeulink

Tieman: ,,Groningen is als provincie voor de filmcultuur toch al een woestijn, als je ’t vergelijkt met Friesland. Daar steken ze juist veel geld in film. Als hier dan Beeldlijn ook nog wordt geschrapt...” Heeft die Friese inzet wellicht te maken met een sterker gevoel van trots op de provincie? ,,Vast”, zegt Tieman. ,,Maar ze bieden daar ook meer ruimte aan experiment.” Hij wijst op de historische functie van de Groningse documentaires. ,,Je bouwt ermee een collectie op die een mooi overzicht biedt van het culturele en maatschappelijke leven in de provincie. Ook in die zin zijn de films waardevol, voor nu en in de toekomst.”

Weg uit de stad - Saskia Jeulink en Tom Tieman

Andor, Anne

Corné Sparidaens - foto

Bij de Filmvereniging Groningen, die maandelijks in het Grand Theatre samenschoolt, is René Duursma voorzitter. Hij is in het dagelijks leven coördinator Beeld en Geluid bij de Groninger Archieven en beheerder van filmbankgroningen.nl, het audiovisuele archief van stad en provincie. 

,,Als Beeldlijn verdwijnt valt er kennis weg, en een paraplu voor filmmakers. Er is heus wel wat op Beeldlijn aan te merken. Er is wat mij betreft iets te veel in een niche gewerkt, en er mag best wat commerciëler worden gedacht, ook in commerciële producties. Opdrachtfilms zijn ook films immers”, zegt hij. 

Maar je kunt er altijd in de Akkerstraat aankloppen. ,,Beeldlijn is het enige aanspreekpunt in de provincie. Er dreigt een totale verschraling, juist nu er in de beeldcultuur zo veel gebeurt. Een bizarre situatie. Niets is heilig, maar opdoeken van Beeldlijn zou een enorme aderlating zijn. Beeldlijn is ook niet te beroerd om bij een crowdfunding door een maker spontaan vijfhonderd euro uit het zo krappe budget te trekken. Heel sympathiek.” 

Vergelijken is altijd riskant, beaamt Duursma. ,,Maar toch, als je ziet hoeveel er in Groningen in theater en dans wordt gestopt en je dat afzet tegen film, die een fractie daarvan wordt toebedeeld, en straks zonder Beeldlijn alleen nog op individuele projectbasis, dan is dat wel heel wrang. Terwijl het bereik van film groter is, Straks is er dus niks over en krijgen we weer alleen maar van die Amsterdamse crews deze kant op.” 

Weg uit de stad - een film van Saskia Jeulink en Tom Tieman (interview in DvhN: 02022019)

Van stad naar platteland

Wetenschappers merken op dat in dorpen juist meer gebeurt

Eric Nederkoorn

Vanavond is de uitreiking van de Beste Groninger Film, in diverse categorieën, in het Groninger Forum. Een goed podium om Groningse filmmakers samen te brengen, vindt organisator Yvonne Dijkstra. Intussen zijn twee prijswinnaars samen een nieuw project begonnen.

Het platteland sloeg aan het krimpen, bewoners trokken naar de stad. Nu is voorzichtig een omgekeerde beweging gaande. Neem Groningen. De huizenprijzen rijzen de pan uit, áls er al iets te koop is. Mensen kijken naar het ommeland. Zeker, de bevingsdreiging vormt een probleem. Toch lijkt de krimp de dorpen minder zwaar te vallen dan gevreesd. “Wetenschappers merken op dat in dorpen juist meer gebeurt, dat kleine scholen toch open kunnen blijven”, zegt filmmaker Tom Tieman.

Het platteland kan dus baat hebben bij het uitpuilen van de stad. Met dit uitgangspunt zijn Tieman en collega-regisseur Saskia Jeulink samen een filmproject begonnen. Werktitel: Weg van de stad. De twee zijn prijswinnende filmmakers. Jeulinks documentaire Symfonie voor de Veenkoloniën werd uitgeroepen tot Beste Groninger Film, Tieman kreeg op het Noordelijk Filmfestival de Noorderkroon-prijs voor de beste documentaire met De laatste boer van Euvelgunne .

Voor hun nieuwe film hebben ze allebei een eigen focus, vertellen ze ieder een verhaal van mensen die de stad de stad lieten. Jeulink volgt Andor Molter. Na als dj in het inmiddels onbetaalbare Amsterdam te hebben gewoond, keert hij met partner en kind terug naar het dorp van jeugd, Borgercompagnie. Ze hebben daar de oude basisschool De Butte gekocht, willen van daaruit het culturele leven in het lintdorp nieuw leven in blazen en een B&B beginnen.

“Met dat plan moeten ze in de slag met de instanties, met de gemeente Veendam, en met de buurtbewoners die bezwaar kunnen indienen. Ze willen alles netjes afhandelen, volgens de regels.”

Jeulink vangt die hele, Nederlandse regels kennende langdurige operatie in beeld. “Ik kijk in Borgercompagnie meteen bij Andors vader Peter, met zijn Met Meer Cultuur en hoe deze theaterboerderij vanaf eind jaren zestig juist op een tegenovergestelde manier groot is geworden. Zo van: er komen nu zoveel mensen op ons feestje, laat ik eens een vergunning aanvragen.”

Tiemans onderwerp bevindt zich in Uithuizermeeden. Daar namen Groningers Liz Wijma en Jouke Anema de biologisch-dynamische kwekerij De Eemstuin over. Wijma liep er stage en kon de kwekerij kopen van Isabel Duinisveld die hem 23 jaar ervoor was begonnen. Tieman: “Liz en Jouke woonden eerder in verschillende steden, reisden de wereld over, maar konden het nergens echt vinden.” De overname is via crowdfunding gerealiseerd. “Ongelooflijk. Ze wilden een ton. Ik dacht, dat lukt nooit. Wel dus. Daarna zijn ze nog doorgegaan.”

De teller reikte tot 138.000. “Wie mee heeft geïnvesteerd, wordt terugbetaald in groentepakketten.” Dat zijn dan heel wat groentepakketten. Tieman: ,,Hoe gaan ze dat redden? Kan dat wel? Dat is een verhaal. Net als de manier waarop ze met hun omgeving – aardappelboeren – omgaan. Gaat dat goed met het landbouwgif dat die spuiten? Ze hebben met een boer afspraken gemaakt om niet aan de rand te spuiten als het spul door krachtige wind over hun tuin dreigt te waaien.”

Onder die twee afzonderlijke geschiedenissen ligt de basis van het filmplan: met welke drijfveren ruilen stedelingen hun leven in voor een plattelandsbestaan? Jeulink: “Het is een spannend maakproces. Zeker het monteren straks.”

Dat duurt nog wel even. Dat is het mooie van documentaire: er gebeurt altijd wel weer wat dat iets toevoegt aan het verhaal. Bovendien moet er nog wat gedaan worden met de financiering. Stichting Beeldlijn, met Jo Willems als coördinator, produceert de productie. “De provincie steunt de film met 35.000 euro”, zegt Willems. Hij zoekt voort. “Landelijk aanvragen is altijd lastig. Bij de NPO kun je het wel zo’n beetje schudden. Regionale spreiding is nauwelijks aan de orde. En voor andere fondsen moet je telkens een ander plan schrijven voor het type fonds waarbij je aanvraagt. Bij het ene draait het om de maatschappelijke waarde, bij een ander om de culturele. En al snel wordt naar de regio terugverwezen. Terwijl film in de subsidiëring hier een ondergeschoven kind is. Ik kom uit de podiumkunsten, daarbij gaat het veel gemakkelijker.”

Streven is om Weg van de stad in november in première te laten gaan op het Noordelijk Filmfestival in Leeuwarden. Stréven. Jeulink: “Want misschien ben ik in december nog wel aan het filmen.".”

Jubilerend Beeldlijn zoekt de hand van de maker - Eric Nederkoorn in Dagblad van het Noorden

Eric Nederkoorn

Beeldlijn bestaat dertig jaar en viert dat met een documentaire over componist Gerard Ammerlaan. De focus ligt straks meer op het engagement. ,,De hand van de maker moet beter zichtbaar worden.”
De letterlijke verbeelding van de rijke kunst en cultuur in het Noorden. Met dat doel riep het trio Buddy Hermans (filmmaker), Peter Verwey (producent) en Jan de Ruiter (cameraman) in 1988 productiemaatschappij Stichting Beeldlijn in het leven. Inmiddels ligt er een omvangrijk oeuvre van soms oogstrelende documentaires, met inderdaad vrijwel altijd een thema of persoon uit de noordelijke cultuurwereld als basis. Zie films als die over Vasalis, Rutger Kopland, Gerrit Krol en de noordelijke architecten.

Zo nu en dan werd de grens van de kunsten overschreden, zoals met portretten van Fré Meis, Ypke Gietema en de geschiedenis van de chilisalpeter. En dat kan vaker gebeuren, met Jo Willems als coördinator/producent. Hij volgde dit jaar Lejo Siepe op. Die wilde zelf weer journalistieke producties maken. Meer dan eerst zullen de zelfstandige artistieke waarde van de documentaire, de sociale context, de verhaallijn en het engagement van de maker bepalend zijn. ,,Kijk naar Symfonie van de Veenkoloniën ”, zegt Willems, verwijzend naar de film die Saskia Jeulink vier jaar geleden maakte, dus nog voor ‘zijn’ tijd. ,,Daarin ging het om de vraag: hoe kan ik op een andere manier tegen de Veenkoloniën aankijken. Met de blik van een buitenstaander, die dan ook nog als componist het geluid van de Veenkoloniën moest zien te vangen. Daarnaast de spanning: zou ’t het Veenkoloniaal Orkest lukken deze compositie uit te voeren? Met tussendoor een historicus die zijn licht liet schijnen over de vraag hoe de Veenkoloniën aan hun imago zijn gekomen. Die kant willen we meer op.”
,,Juist daarom hebben we gekozen voor Jo als coördinator”, zegt Carla Alma. Ze is nog tot januari voorzitter van de stichting. Dan treedt ze af. Moet van het statuut. Ze zit naast Willems aan tafel van de kantoorruimte, die Beeldlijn in de Studio in de Groningse Akkerstraat deelt met de redactie van Noorderbreedte . ,,Er waren meer prima kandidaten. Jo had de beste ideeën.”

De Beeldlijn-documentaires moeten dus méér zijn dan alleen een mooi gemaakt chronologisch portret. Voortaan gaat het niet alleen om het onderwerp, maar ook om de vraag met welke gedachte de regisseur deze film heeft willen maken. ,,Ik wil dat de hand van de maker beter zichtbaar wordt’’, zegt Willems.
Zo is er nu een productie in voorbereiding over de vlucht naar het platteland van mensen voor wie een huis in de stad onbetaalbaar wordt. Willems: ,,Dat wordt misschien de redding van het platteland.” Wat is daarbij zijn inhoudelijke inbreng? ,,Het is mijn voordeel dat ik dramaturg ben, en in die hoedanigheid met de makers van tevoren door het verhaal van de film ga.”

Regisseur Anne van Slageren bereidt een film voor over Karel Wielenga, een Fries, die bij de treinkaping van Wijster op het punt stond te worden gefusilleerd, zichzelf redde door een beroep te doen op de militaire eer van de kapers, om zich later sterk te maken voor de positie van de Molukkers. Titel: De Friese consul van de Molukken . Een voorbeeld van de nieuwe koers. Alma: ,,Sowieso keken we vanuit Groningen al meer over de provinciegrens heen. Naar Drenthe, zoals met Vasalis en de Kunstroute N34, en naar Friesland, met de film over A.S. Talma, de rode dominee.”

Naast inhoudelijk stimulator is Willems ook de man die als producent de financiering van de films moet regelen. Een taaie klus. ,,Lejo was een geweldige fondsenwerver en daar heb ik nu een beetje last van. Ik heb al een aantal keren te horen gekregen: ‘Nou, alweer Beeldlijn, nu maar eens een keertje niet’. Sowieso is het heel lastig om voor regionale filmproducties aan landelijk geld te komen. Voor theatervoorstellingen gaat dat, via het Fonds voor Podiumkunsten, veel gemakkelijker dan voor film. Sinds het Mediafonds onder de NPO hangt is dat al helemaal moeilijk.”

Alma: ,,Die spreiding is een groot probleem.” Zoals wel vaker geklaagd – luister naar de gezangen van fotomanifestatie Noorderlicht in het verleden – gaat het balletje in de Randstad lekker rond. Alma: ,,Een getalenteerde Groningse regisseur als Alex Pitstra zei: ‘Als het geld niet uit het westen naar hier komt, dan moet ik maar naar het westen toe’. En weg was hij.” Willems: ,,Voor een film over het in Groningen ontwikkelde ruimtevaartproject, dat Nederland voor de ruimtevaart internationaal op de kaart zette, is het erg moelijk om landelijk geld te krijgen.’’ Alma: ,,Ze willen alleen achteraf. Na het overlijden van Kopland en van Krol vroeg de NPO onze documentaires voor uitzending. Dankzij de rechten krijgen we daar dan nog wat voor.’’ Vroeger werd er nog wel eens een video en later een dvd verkocht. Alma wijst op een daarmee uitpuilende kast. ,,Internet hè.”
Gedreven door die financieel wankele positie – ondanks de structurele steun in het Noorden – en de wens om in de films diep onder de oppervlakte te duiken, gooit Beeldlijn het roer om: niet langer tussen vier en zes documentaires per jaar is het streven, maar een of twee, en dan met volle aandacht. 

Eerst gaat op donderdag 8 november de nieuwste Beeldijn-productie in première tijdens het Noorderlijk Film Festival in Leeuwarden: Common Senses , van Frits Boersma. De film volgt het Haydn Jeugd Strijkorkest uit Groningen bij het instuderen en uitvoeren van Common Senses , van de Groningse, tegendraadse componist Gerard Ammerlaan (1953-2011). Ammerlaan en Willems (als librettist) maakten samen opera’s, zoals Ontstaan in grote nood , een opera over Werkman.

Weg met clichés, toon je eigen visie - Lejo Siepe neemt afscheid van Beeldlijn

Vandaag verscheen dit artikel van de hand van Eric Nederkoorn in het Dagblad van het Noorden over Lejo Siepe. Woensdag aanstaande - voor aanvang van het IFFRiG - neemt hij officeel afscheid bij Beeldlijn. Maar helemaal weg is hij natuurlijk nog niet. Hij blijft bij Beeldlijn betrokken, hetzij als filmmaker, als ambassadeur van Beeldlijn of gewoon voor advies. 

Lejo Siepe

Eric Nederkoorn

Onder zijn leiding is Stichting Beeldlijn uitgegroeid tot een filmproductiemaatschappij met aansprekende documentaires, ‘spelend’ in en gericht op het Noorden. Na twaalf jaar was Lejo Siepe toe aan wat nieuws. Nu trekt hij er zelf weer op uit.
Dat is dus het probleem. Want daar zit je dan met je prachtdocumentaires, als Beeldlijn zijnde. Vind er maar eens een platform voor. ,,Bij TV Noord kom je er niet meer tussen’’, zegt Lejo Siepe. ,,Daar doen ze niet meer aan cultuur. We hebben met Podium TV samengewerkt, maar dat richt zich meer en meer op sport. Vandaar dat we bij Parmando terecht zijn gekomen.’’

Parmando 24 Culture is een online tv-zender, met dag en nacht kunst en cultuur, nu al voor KPN-abonnees ook via de tv te volgen en binnenkort ook bij Ziggo. ,,Daar kunnen we alles op kwijt. Het grappige is dat de programmaleiding van NPO Cultura onze documentaires op Parmando heeft gezien, om die vervolgens zelf weer op de publieke zender te programmen. De films over Rutger Kopland, Gerrit Krol, Albert Waalkens en Vasalis worden er binnenkort uitgezonden.’’

Siepe zegt als coördinator Stichting Beeldlijn woensdag officieel vaarwel. Hij is al opgevolgd door Jo Willems, meer bekend als schrijver/librettist en als dramaturg bij theatergezelschap Roodpaleis in Assen dan van de filmwereld. ,,Maar Jo kent de weg in de cultuurwereld en die naar de fondsen.’’

De productiemaatschappij heeft in dertig jaar een aanzienlijke hoeveelheid films tot stand gebracht. Siepe was er twaalf jaar actief. Hij wil nu wel weer eens wat anders. Dat hij in die wens enige aandacht vraagt voor Parmando is niet zo gek: hij gaat twee dagen in de week aan de slag voor de zender. ,,Fondswerving, producties uitzetten, dat soort dingen.’’ In het verlengde van zijn Beeldijn-werk. ,,Er staat al een project over Utrechtse monumenten op de rol.’’

Dan houdt hij dus nog wat dagen over. ,,Ik heb Mediatrainingscentrum Noord-Nederland opgezet, met cursussen en workshops voor radio, tv en digitaal. Onder anderen Jan Keulen (ex-de Volkskrant ), Jacqueline Maris (buitenlandverslaggever bij de VPRO) en Lisa Terpstra (camerajournaliste bij OOG TV) geven er les. Ik ook, in interviewtechniek en fondswerving. Maar daarnaast wil ik terug naar het máken. Zelf voor reportages op pad. Ik ga wat voor Argos doen, het onderzoeksprogramma. En interviewen.’’
Martinique

Niet alleen naast de deur. Binnenkort vertrekt Siepe naar Martinique voor een interview met Chas Gerritsen, een Groningse vrijbuiter die een vooraanstaand oorlogsfotograaf werd. ,,Ik hoorde van hem dankzij jullie opinieredacteur Rob de Kam, die hem pakweg vijftien jaar geleden interviewde voor de krant. Gerritsen wilde ooit cowboy worden in Australië, wat daarvoor het verkeerde land bleek te zijn. Na een tijdje als krokodillenvanger te hebben gewerkt, verhuisde hij naar Texas en werd alsnog cowboy.’’

Nog ver weg van de fotografie dus. ,,Hij kocht een fototoestel en zat door zijn lef twee jaar aan het front in Vietnam. In 1973 was hij een van de twee fotografen in Chili in het paleis van Allende tijdens de staatsgreep. Hij maakte daarna een foto van Pinochet met een lugubere zonnebril, net als de generaals naast hem. Daar won hij de Robert Capa Award mee. Hij heeft bij Pinochet thuis zitten borrelen. Die was zo ijdel dat hij de impact van de foto’s niet snapte. Gerritsen begon erna een fotostudio in Hollywood, waar hij rijen sterren voor zijn lens kreeg. Het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam heeft 80.000 negatieven van de man. Ik zou naar Trinidad voor een gesprek, maar hij zei: ‘Kom maar naar Martinique, want daar lig ik momenteel met mijn zeewaardige jacht’. Hij zal er wel toeristen heen en weer varen. Ik zal het wel zien.’’

Zo reist Siepe ook naar Barcelona, voor een gesprek met spits Luis Suarez, in verband met een productie over Jose Carbajal. Deze zanger/muzikant was een legende in Uruguay. Hij woonde elf jaar lang in Groningen, tot hij plotseling overleed na een stadionconcert in zijn land. ,,Zijn laatste optreden is gefilmd. Luis Suarez liep toen hij bij FC Groningen speelde altijd met een hoofdtelefoon het veld op, met muziek van Carbajal in zijn oren. Carbajal kwam kijken bij de thuiswedstrijden. Suarez ging dan naar de hoek van het stadion waar Carbajal zat om bloemen naar hem te gooien.’’
Vakantiefilmpjes

Siepe neemt zorgvuldig de tijd om interviews als deze voor te bereiden. ,,Bij de film over Kopland ben ik een tijdlang elke zondagmiddag bij hem op bezoek geweest. Vertel maar, zei ik dan. Het ging dan niet alleen om de verhalen, ook om zijn vertrouwen te winnen. We hebben voor de documentaire belangwekkende dingen opgediept. Hij bleek nog oude 8 millimeter-vakantiefilmpjes op zolder te hebben liggen. En er waren foto’s van elektroshocks die hij als psychiater een patiënt toediende. Dat hij dit ooit had gedaan, daar schaamde hij zich voor.”

Siepe stapte in 2006 in bij Beeldlijn. ,,Ik kwam Wicher Pattje tegen in de Padang Bar in Groningen. Tijdens het maken van de documentaire over Gerrit Krol was de producent weggelopen en Pattje vroeg of ik coördinator wilde worden. Ik zei ja onder de voorwaarde dat het toenmalige bestuur zou opstappen, want dat vond ik te zwak. Dat is gebeurd. Beeldlijn is van groot belang, omdat nu films worden gemaakt over het Noorden vanuit een noordelijk perspectief. Dat werkt stukken beter dan wanneer lieden van Hilversum komen invliegen, hier een tijdje rondhobbelen, om dan met een clichébeeld op de proppen te komen. Door het hier zelf te doen, kunnen we het imago van het Noorden versterken. Geschenk uit de bodem , van makers uit de Randstad, vond ik bijvoorbeeld een matige documentaire. Ze liepen vooral Piet Hein van der Hoek voor de voeten, die op dat moment bezig was met De stille beving . We moeten hier zelf het heft in handen nemen. Dan zie je het echte Noorden.’’

Dat de filmcultuur leeft in het Noorden, blijkt wel tijdens de festivals die er zijn in Leeuwarden en Groningen. ,,Tijdens het Noordelijk Filmfestival in Leeuwarden waren er 63 inzendingen uit de regio, met De laatste boer van Euvelgunne als winnaar in de categorie documentaire. En ook voor de competitie Beste Groninger Film tijdens het IFFRiG zullen dat er weer aardig wat zijn. Wat? Ook zestig? Zie je. Film leeft hier.’’ De prijsuitreiking is vrijdagavond in het Groninger Forum.

Rijdende trein

Hoogtepunten uit zijn Beeldlijn-tijd noemt Siepe Symfonie van de Veenkoloniën van Saskia Jonker (’sowieso een talent’) en In context , van Lotte Veltman en Jasper Huizinga, interviews met de noordelijke architecten Gunnar Daan en Cor Kalfsbeek over hun werk en over gebouwen in Groningen. ,,Een blik op erfgoed. Zoiets voegt wat toe.’’
Jo Willems hoeft als nieuwkomer nog even niks uit te zetten. Komt goed uit, want hij is even druk met Roodpaleis in de weer, en schrijft ook weer een libretto voor een opera. Willems springt bij Beeldlijn op een rijdende trein, die in de bagagewagen een aantal projecten meevoert. Zoals M.R ., een documentaire over kunstenaar Matthijs Röling. Uit te zenden door de AVRO/TROS.

Weg met clichés, toon je eigen visie

Eendracht 200 - Ode aan de oprichter Sikkens aan zijn graf in Feerwerd - artikel Igor Wijnker in Dagblad van het Noorden

Voor de leesbaarheid hier nog even de tekst apart.

Dan nog twee eigen foto's: een aan het graf en in de kerk (met Hanneke van der Woude en Julia Dijkstra als stralend middelpunt.